Dankzij hoogwerker kon Frans (72) zijn vrouw weer zien: 'Ze zag er prachtig uit'

Frans' vrouw woont nu twee jaar op de gesloten afdeling van het Venlose zorgcentrum omdat ze alzheimer heeft. Frans gaat elke dag minimaal een half uur langs en als er iets dringends is, komt hij zo snel mogelijk. "Ik breng altijd wat meloen mee want dat vindt ze lekker. Of aardbeitjes. Of een ijsje."

Aardbeitjes met wat suiker

Een echt gesprek kan hij niet meer met haar voeren, maar gezellig koffie drinken gaat gelukkig heel goed. "Ik loop dan met haar, in haar rolstoel, naar de koffiekamer en schuif haar aan tafel. Dan voer ik haar, daar geniet ze van. Aardbeitjes met wat suiker vindt ze heerlijk en als dat op is, vertelt ze me allerlei verhalen. De gekste verhalen."

Dat stopte allemaal drie weken geleden. Op eigen initiatief ging Frans al niet meer langs omdat hij moest niesen. "Ik vond dat te riskant." Toen de overheid een week later besloot dat verpleeghuizen moesten sluiten voor bezoek, kon hij sowieso niet meer langsgaan. "Dat is niet fijn natuurlijk. Heel triest. Maar het is hartstikke goed dat ze dat doen. Ik wil niet dat mijn vrouw wordt besmet met het coronavirus." 

In de drie weken die volgden had hij nauwelijks contact met haar want het lukt zijn vrouw niet meer om te telefoneren. Eén keer lukte het om te skypen op een tablet.  "Dat is leuk, maar ze snapt dat niet helemaal. Ze probeerde achter de tablet te kijken of ik daar zat", zegt Frans lachend. 

Het kwam dan ook als een grote verrassing toen Frans gisterenmorgen een telefoontje kreeg van een medewerker van het zorgcentrum: ze hadden een hoogwerker geregeld zodat familieleden van bewoners hun geliefden weer konden zien.

Frans weet nog precies hoe laat hij de hoogwerker mocht beklimmen: "Om 10 over 3 was ik aan de beurt." Eindelijk stond hij, na 3 weken, weer oog in oog met de vrouw met wie hij al 51 jaar is getrouwd. Haar lippen waren gestift, ze had blush op haar wangen, haar ogen opgemaakt. "Ze zag er echt hartstikke mooi uit. Echt prachtig. Dat was een geruststelling voor mij. Ze wordt ontzettend goed verzorgd."

Het werd een emotioneel weerzien, vertelt Frans. Het echtpaar werd gescheiden door een glazen wand, maar ze konden gelukkig via een zuster met elkaar spreken. "Ik vertelde haar dat ze er heel goed uitzag. Dat het jammer was dat ik niet naar haar toe kon komen, maar dat dat vanzelf weer komt. Dat ik blij was haar te zien en dat ik hoop dat ik haar snel weer kan bezoeken. En ze gaf mij een kushandje. Die gaf ik ook terug natuurlijk."

Ook het moment van afscheid was emotioneel. "Op het moment dat de hoogwerker naar beneden ging, besefte ik weer dat het voorbij was. Aan het einde vroeg ze nog: kom je dadelijk nog even naar boven toe? Dat is leuk, maar zulke uitspraken raken je wel want daardoor weet je weer waarom ze daar zit." 

Hoe dan ook, Frans is heel blij dat hij zijn vrouw weer even in het echt kon zien. En zijn mooiste moment? Daar hoeft hij niet lang over na te denken. "Het moment waarop ik uitgenodigd werd op de hoogwerker te komen. Ik dacht: verdomme, dat is leuk, dat ik haar nog even kan zien!"