Hanneke verloor in 2025 vijf kledingmaten: 'Ik heb me nooit thuis gevoeld in mijn volle lijf'

Meestal is het einde van het jaar met sip en snotteren voor overdenkers (en overeters) zoals ik. Ja, ja, ja, qua mooie momenten en dankbaar zijn, maar ook dan blijft er nog genoeg te wensen over. Succesvol zijn in mijn werk, een jaar zonder geldzorgen, een blakende verliefdheid, eindelijk niet meer dik zijn: zomaar wat dromen die ik in dikke stift naast mijn zegeningen zette. In stilte, want in sociale setting proost ik gewoon gezellig mee. 

Een gelukkig en gezond nieuwjaar wensen we elkaar en laat nou juist die aflatende gezondheid mij geluk hebben gebracht in 2025. Dat verzin je toch niet? 

De kans dat ik ooit in een huis van twee miljoen zou wonen voelde altijd net zo haalbaar als het dragen van een broek in maat 28, en toch is dat laatste ineens gebeurd. In april hoorde ik dat ik naast de etiketten astma en ADHD ook diabetes type 2 aan mijn gezondheidspaspoort mag toevoegen. 

Dikke schrik, teleurstelling en een paar weken van zelfhaat, maar óók hoop. Want nu 'mocht' ik eindelijk ook proberen of de bijwerkingen van het beroemde diabetesmedicijn bij mij ook optreden.

Gezondere keuzes

Nou, dat doen ze. Vijf maten verloor ik, een half mens. Mijn zin om door te eten verloor ik ook, al zijn de aangelegde paadjes in mijn hoofd die voelen als een eetbui nog altijd aanwezig, en soms zelfs met lantaarns en slingers verlicht. En dat geeft niet, want ik heb nog werk te doen op het eetbuienvlak. Net als op het gebied van ruimte nemen en luisteren naar mijn ware zelf. 

De zelf die ik voorheen alleen met dikke stift in mijn notitieboekje schreef. Maar het feit dat mijn lijf en hoofd nu rustig zijn, maakt dat ik eindelijk écht nieuwe gewoontes kan aanleren, beweging prioriteit geef in mijn dag en probleemloos gezondere keuzes maak. De ruis is weg, waardoor er eindelijk ruimte voor verbetering ontstaat. 

Acht maanden later word ik naast kleinere broekmaten ook verrast door andere weegschaalvrije winsten. Bijvoorbeeld het gevoel dat ik ervaar wanneer ik ineens broeken van de bovenkant van de stapel kan pakken in de winkel. Kleding van het eerste hangertje in plaats van helemaal de achterste. 

Ook hoef ik niet meer te checken of het aanbod in de zaak überhaupt gaat tot mijn maat. Ik pas alles en dat geeft naast een gelukzalig gevoel ook keuzestress. Het gevoel dat ik alles wat past moet meenemen ligt nog vooraan, alsof ik in westerse schaarste leef. 

Charmantere houding

Mijn stijl verandert mee nu mijn lijf verandert, en ook dat is wennen. Mijn billen steken niet meer uit, mijn buik bolt nog maar een beetje en mijn bovenbenen raken elkaar niet meer. Ik kan ze nu wel weer over elkaar doen als ik zit, nog zo’n weegschaalvrije winst. Met mijn grotere lijf bleef het zoeken naar een houding die charmant en comfortabel was. 

Een van de mooiste complimenten kwam van een vriendin, die opmerkte dat mijn lijf er nu uitziet alsof het altijd al zo hoorde te zijn. Zo voelt het ook. Dik-zijn was een identiteit waartoe ik me uit noodzaak probeerde te verhouden. Ik moest mijn volheid maar omarmen, omdat ertegen vechten alleen maar narigheid opleverde. Zelfkritiek, jojo-gedoe, schaamte en isolatie. 

Meer dan eens heb ik een feestje voorbij laten gaan of een ontmoeting afgezegd omdat ik voelde dat ik me niet kon vertonen in mijn volle glorie. Na jaren van therapie was mijn zelfliefde inmiddels genoeg gegroeid dat ik dat niet meer voor mezelf wilde, maar nu zie ik in dat die body positivity een noodzakelijke reddingsboei was. 

Hoofd en lijf zijn één

Ik voelde me niet thuis in mijn lijf, maar ik moest het er toch mee doen. Nu hoort mijn lijf wel bij mij, en ben ik niet langer een hoofd waar mijn lijf achteraan sleept. Wij zijn één. Dat is nog zo’n weegschaalvrije winst.

Ik durf overal naartoe, deins niet meer terug voor foto’s en weet me zelfs op verlegen momenten een houding te geven.

Verlies is er ook. Van kilo’s, van een volle haardos én van libido. Met de prik voor een betere insulinehuishouding is er iets meer meh. De cravings zijn weg. Niet alleen in de keukenkastjes, maar overal. Ik was altijd van het type hoge pieken, diepe dalen en waar ik dat eerst nogal aanstellerig van mezelf vond, daarna ging omarmen als ADHD-galore, mis ik die rafelrandjes nu wel. Ik heb zelden nog uitgesproken trek, behalve in cola zero of af en toe een stuk fruit. De rest is me om het even. Sinds de prik ben ik best wel beige. 

Best wel gek, als je bedenkt dat ik mezelf nu eindelijk eens een lekker wijf vind. 

Dikke huid tijdens het daten

In de liefde was mijn lijf altijd een gedoe. Mijn buikje verhulde ik als tiener al. Altijd een arm ervoor. 'Ik zie je buik toch wel', zei mijn verkering van toen en ik kon wel door de grond zakken. Toen ik als eind dertiger weer ging daten, kon ik mijn dikke huid maar beter wat extra aanzetten. 'Ik heb nog nooit met zo’n volle vrouw in bed gelegen', zei de een. 'Je hebt een leuke kop, en een mooi karakter, maar ik zie ons niet in bed belanden samen', vond een ander. 

En de ergste, nota bene door iemand die ik al twee maanden kende: 'Ik weet niet of ik kan wennen aan je lijf.' Kleiner dan dat heb ik me binnen mijn hele maatrange nog nooit gevoeld. 

En dan nu. Nu hang ik voorover en flapper trots met mijn loshangend buikje naar mijn verkering. ‘Kijk eens, alleen maar vel!’ Het voelt als een wonder dat ik bijna geen rondingen meer in mijn romp heb.

Ik laat me aanraken en liefkozen op de plek die tot begin dit jaar verboden terrein was. Voor het eerst in mijn leven duw ik de handen van mijn liefje niet meer weg en blijkt die buik van mij ook gewoon een plek met gevoel. Jarenlang heb ik haar nodeloos achtergesteld. Hoog tijd voor wat extra TLC in the Belly. 

Misschien verandert het beige door deze weegschaalvrije winst toch nog van kleur. 

Klik hier voor meer Lifestyle