Nabestaande Ria blogt over het MH17-proces: 'Gek genoeg voel ik me euforisch'

Ik heb slecht geslapen. Het gaat vandaag beginnen. Het is 5 uur in de ochtend. De regen komt met bakken uit de hemel. Mijn vader zei dan vroeger altijd: 'De hemel huilt'. Ik huil niet, ik stap zo de auto in en op een gekke manier voel ik me euforisch.

Onderweg zet ik de muziek heel hard aan, écht heel hard. Ik heb tijdens die rit zin om mijn raampje open te doen en te roepen naar de wereld: 'Weten jullie wel waar ik naartoe ga, vandaag!?'.

Bij aankomst bij de rechtbank is het eigenlijk nog vrij rustig. Ik ben ook erg vroeg natuurlijk. Er is al wel behoorlijk wat pers, ze willen graag nabestaanden spreken, dus ik spreek ze even toe en ga snel naar binnen voordat het een gekkenhuis wordt. Bovendien is het vreselijk koud.

Ook binnen is het eigenlijk best rustig. Ik zit in een zaal met 'overige belangstellenden', zoals dat heet, en we kijken met z'n allen via het scherm naar de rechters, officieren en advocaten. Ook de twee advocaten van één van de verdachten. Ik kan ze zien via het scherm.

Ik kijk, observeer. Ik voel nog niks.

Voordat de zitting begint, mogen fotografen wat foto's nemen van de rechter en zijn officieren. En dan begint het. De strafzaak is geopend. Er volgt veel procedurele informatie. Iedereen schuifelt een beetje op zijn stoel, onwennig. Wat me opvalt, is dat de twee advocaten van één van de verdachten zelf heel veel schrijven. Ik vind dat opvallend omdat dit toch gaat over de procedures? Wat moeten ze daarover opschrijven, dan?

Bij mij zitten ook vier mensen in de zaal met koptelefoons, zodat ze de zitting in het Engels kunnen volgen. Het zijn volgens mij Oekraïense mannen. Ze dragen een Oekraïense en Nederlands vlaggetje op de revers van hun jasje. Als de man naast mij vraagt of ze uit Oekraïne komen, kijken ze nors en vragen waarom we dat willen weten. Ook zij schrijven veel en kijken veel om zich heen en naar elkaar. Waarvoor zouden zij hier zijn?

Ondertussen blijf ik kijken naar de advocaten, zoals ik me ook had voorgenomen. Maar in gedachten dwaal ik een beetje af. Ik zoek naar mijn gevoel. Ik voel namelijk niks. Waar is de euforie van vanmorgen?

En dan hoor ik ineens: 'De dagvaardingen zijn geldig betekend'. Ja hoor! Ik ben er weer! Eén van de rechters gaat aan de voordracht beginnen. Ik hoor de woorden 'verdachten worden verdacht van het opzettelijk doen verongelukken van MH17 met de dood van 298 personen tot gevolg'. 

Mijn hart bonst zó hard dat ik bang ben dat ik straks ga flauwvallen. En dan volgen de namen van alle dierbaren, en dan komen de tranen.....

Het is begonnen.