Nabestaande Ria spreekt als eerste in MH17-proces: 'Ik voel de spanning in mijn lijf toenemen'

Het is zover! Morgen sta ik in de rechtszaal! Ik zit daar deze keer niet als toehoorder, zoals ik al meer dan 1,5 jaar ben, maar ik mag zelf spreken. Vanaf het moment dat ik wist dat wij, nabestaanden, spreekrecht zouden krijgen, heb ik aangegeven daar zeer zeker gebruik van te gaan maken.

En nu is het bijna zover. Over een paar uur sta ik daar, in de rechtszaal. Daar waar ik normaliter op de tribune zit. Ik voel de spanning in mijn lijf toenemen. Vraag me ineens allerlei dingen af. Heb ik wel de juiste woorden, de juiste toon in mijn verhaal? Vertel ik niet te veel over mezelf? Komt mijn statement wel over? Wat zullen mijn familieleden, vrienden en collegae van mijn verhaal vinden?

Iedereen kijkt en luistert mee. Maar tegelijkertijd denk ik 'maar het is wel mijn verhaal'. Ik moet me niet zo druk maken. Pffff, het zijn vast gewoon de zenuwen.

Ik heb lang de tijd gehad om na te denken wat ik wil gaan zeggen of wat ik juist niet wil zeggen en toch heb ik pas op het allerlaatste moment mijn spreektekst op papier gezet.

Ik heb mijn verhaal eerst laten groeien in mijn hoofd en in mijn hart. Ik zag mijn verhaal als een film voor me. Toen pas kon ik typen. Met veel tranen heb ik geprobeerd woorden te geven aan mijn gevoelens. Ik denk dat het gelukt is.

Morgen zal ik om 08.00 uur van huis gaan. Alleen, zoals ik dat nou eenmaal wil, in de auto. Muziek aan. Ik hoop dat er weer goede muziek uit de boxen knalt. Een nummer waar ik energie en zin van krijg. Een powernummer. Om me nog net even wat extra kracht te geven voor in de rechtszaal.

Ik vind het spannend, zoals ik al zei. Ik lees mijn verhaal straks nog een keer door en dan moet het maar. Morgen ga ik het gewoon doen!