Remco werkt op een begraafplaats: 'Er staan overal waarschuwingsborden'

"Mijn beroep is apart. Je zult op de basisschool niet snel denken: later, als ik groot ben, ga ik op een begraafplaats werken. 

Ik ben er via via ingerold, en ik vind het fantastisch werk. Je moet je voorstellen: voor de doden is het de laatste rustplek, voor de nabestaanden moet het een plek van troost zijn. Dus het moet er mooi uitzien." 

Doorgaan

"Daarom is het belangrijk dat ons werk doorgaat. Júist in deze tijden waarin, hoe je het ook wendt of keert, meer mensen zullen overlijden. Nu hebben we het nog niet heel veel drukker, maar we verwachten wel dat dat komen gaat, helaas."

"Ik zorg samen met mijn collega's dat het gras wordt bijgehouden, dat er overal mooie bloemen staan, dat de paden schoon zijn. Ik delf de graven, en soms moet ik er eentje ruimen: als de familie heeft besloten dat ze geen grafkosten meer willen betalen na twintig jaar, of langer. Ja, dan zie je het skelet, de botjes, zeg maar. Kan ik wel tegen. Alles went."

In ploegen

"Onze diensten moeten we in ploegen draaien. Je kunt geen graf graven met één persoon: daar heb je twee man, en een graafmachine, voor nodig. We zijn nu met z'n drietjes, en we hebben het er al over gehad: als één van ons omvalt doordat we zelf corona krijgen, of als het te druk wordt, dan moeten we iemand gaan inhuren. We kunnen moeilijk ons werk neerleggen." 

"Het is ook drukker op de begraafplaats, er zijn meer mensen en de graven zien er beter uit, met meer bloemetjes, en opgeruimder. Grappig vind ik dat om te merken. Mensen zitten meer thuis, hebben minder te doen, dus een wandelingetje naar de begraafplaats is dan ook een soort uitje."

Geen zin om ziek te worden

"Ik merk wel dat mensen het moeilijk vinden om afstand te houden. Dan lopen ze zo dicht langs me, en dan zeg ik wel eerlijk: 'Anderhalve meter afstand, alsjeblieft'. Er staan ook waarschuwingsborden bij al onze ingangen. 

Ik heb geen zin om ziek te worden. Ik ben hier nodig. Dit is een belangrijke plek voor veel mensen."

"Wat ik wel verdrietig vind, is dat de begrafenissen door het coronavirus zo anders zijn. Ik help ook altijd van tevoren met het klaarzetten van de stoelen in de aula, voordat de uitvaart begint. Normaal zet je honderd stoelen klaar, nu dertig. Met anderhalve meter afstand tussen elke stoel. Ik vind het er gek uit zien. Niet intiem of zo."

Niet prettig

"Soms zie je dan mensen binnenkomen en tóch naar elkaar toeschuiven. Ik snap dat wel. Zit je zo ver van elkaar af, terwijl je elkaar zo hard nodig hebt. Ik zou het niet prettig vinden, hoor, om op die manier een uitvaart te moeten bijwonen, als ik heel eerlijk ben."

"Maar het is dan wel aan mij en mijn collega's om te zeggen dat die anderhalve meter echt nodig is. We volgen de richtlijnen van het RIVM, en verder kunnen we niet zo heel veel doen. Ja, we houden de boel op de begraafplaats aan kant, netjes.

En het voordeel van het mooie weer is dat er allemaal vrolijke bloemen uit de grond komen, die we hebben gezaaid. Een beetje kleur kunnen we wel gebruiken in deze tijd."