Bruce overwon zijn eetbuistoornis en viel in een jaar tijd 50 kilo af: 'Hoor je mannen zelden over'

Eetstoornissen komen vaker voor bij vrouwen dan bij mannen, maar bij de eetbúístoornis (in het Engels binge eating disorder) is dat anders. Aan deze relatief nieuwe eetstoornis, die pas sinds 2013 als aparte stoornis is opgenomen in 'psychiatriebijbel' DSM-5, lijden ongeveer evenveel mannen als vrouwen.

Zo ook Bruce. De eetbuien slopen er bij hem langzaam in, en werden steeds erger. "Ik merkte al op jonge leeftijd dat eten mij troost gaf. In het gezin waar ik opgroeide, was weinig ruimte voor mijn gevoelens. Mijn vader was nogal van het relativeren van problemen. Als ik ergens mee zat, werd er nooit echt geluisterd; alles werd weggewuifd: 'Het komt wel goed, maak je niet zo druk'. Daarbij kwam dat mijn zus psychische problemen had, waardoor er meer aandacht naar haar uitging. Dat maakte dat ik mijn issues bij mezelf hield."

Op de momenten dat hij niet lekker in zijn vel zat, gaf eten hem een fijn gevoel. "Als je een jaar of 10 bent blijft het nog binnen de perken omdat je dan zelf nog geen eten koopt. Maar vanaf het moment dat ik meer zakgeld kreeg, begon ik ongezonde dingen te kopen. Elke dag at ik slecht, en altijd stiekem. Tot het op mijn 18de echt problematisch werd – al had ik dat toen nog niet echt door."

Eens in de zoveel tijd vond zijn moeder allemaal lege verpakkingen onder zijn bed die hij daar had verstopt. "Dan appte ze me: wat is hier aan de hand? Moet jij niet hulp gaan zoeken? Dan voelde ik me heel erg betrapt en lukte het me een week om te stoppen met die eetbuien, maar al snel dacht ik: hallo, ik ga mezelf niet beperken, en vervolgens werd het nog erger dan voorheen. Ik ben nogal stressgevoelig en dat vele eten gaf me rust."

Hele borrelplank voor zichzelf

Toen Bruce twee jaar geleden op zichzelf ging wonen, was het hek helemaal van de dam. "Meestal ging ik overdag naar de supermarkt en dan kocht ik van alles. Chocola, nootjes, koeken, allemaal ongezonde dingen. Als ik veel stress had, begon ik ’s middags al te eten. Een pak koeken, een reep chocola en een halve zak noten gingen er met gemak in, binnen een uurtje. En dat bijna dagelijks. Soms maakte ik ook een hele borrelplank voor mezelf. Voorafgaand aan zo’n eetbui at ik vaak ook nog twee flinke borden pasta."

In tien jaar tijd kwam Bruce zo’n 60 à 70 kilo aan, schat hij. Af en toe deed hij een poging om af te vallen, maar de drang om ongezond te eten was altijd sterker dan de wil om gezonder te gaan leven. Het keerpunt kwam toen hij op een dag een confronterende foto van zichzelf kreeg toegestuurd in een groepsapp.

"Toen ik die foto zag, schaamde ik me zó. Tot dat moment had ik helemaal niet door hoe dik ik was. In de spiegel zag ik dat niet. Een beetje als wat mensen met anorexia nervosa hebben, maar dan omgekeerd. Ik zag wel dat ik niet slank was, maar dacht dat het wel meeviel. Die foto deed me inzien dat ik een probleem had. Zo wilde ik niet zijn. Nog diezelfde avond heb ik me aangemeld bij een obesitaskliniek."

Eerst mentaal aanpakken

Bij de obesitaskliniek werd vastgesteld dat Bruce leed aan een eetbuistoornis. Hij wilde graag afvallen met Ozempic of Saxenda, maar kreeg van een arts te horen dat dat bij een eetbuistoornis niet zou helpen. 

"Hij zei dat ik mijn stoornis eerst mentaal moest aanpakken bij een psycholoog, dus dat nam ik me voor. Maar omdat het zeker negen maanden duurde voordat ik daar op intake kon, ben ik toch begonnen aan afslankmedicatie. In drie maanden tijd viel ik daarmee 10 kilo af – en toen niets meer. De arts bleek gelijk te hebben gehad."

In diezelfde periode krijgt Bruce te horen dat zijn vader een zeldzame vorm van kanker heeft en niet lang meer te leven heeft. "Voordat hij zou overlijden, wilde ik hem laten zien dat ik het kon: gezonder leven, afvallen. Zodat hij trots op me kon zijn. Hij heeft het nooit uitgesproken, maar ik denk dat hij zich ergens wel zorgen om me maakte. Ik voelde een enorme haast om mijn problemen aan te pakken." 

Wandelen als nieuw copingmechanisme

In januari vorig jaar zocht Bruce contact met een coach. "Ik was sceptisch, maar deze man, Maurice, is echt mijn redding geweest. Voor het eerst had ik het gevoel dat ik me volledig kon openstellen en zonder schaamte kon delen waar ik mee zat. Hij heeft me ook veel geleerd over gezonde voeding, sport en mindset." 

"Toen de coach zei dat bewegen me mentaal veel zou helpen was ik sceptisch, maar al binnen een week merkte ik dat het waar was. Wandelen is mijn nieuwe copingmechanisme geworden. Als ik onrustig ben, ga ik nu niet meer eten, maar lopen. Soms wel drie keer per dag."

In februari overleed Bruces vader. "Het grootste deel van mijn successen van het afgelopen jaar heeft hij niet meegekregen, maar het begin wel. Hij was trots en blij dat ik hulp heb gezocht."

Extra gemotiveerd

Door zijn leefstijl aan te passen, viel Bruce het afgelopen jaar in totaal bijna 50 kilo af. "Gezonder eten, beter slapen, meer bewegen: het is eigenlijk heel simpel, maar je moet het wel doen. Vanwege mijn vader was ik extra gemotiveerd en toen ik eenmaal was begonnen met die coaching, vlogen de kilo’s eraf. Ik merk dat ik nu amper nog een eetbui heb."

En dat terwijl hij nog nooit zo’n zwaar jaar heeft gehad als het afgelopen jaar. "Na mijn vader overleed ook mijn oma, én ik kreeg een hele vervelende rughernia waarvoor ik medicatie moest slikken waar je normaal gesproken van aankomt."

Een van de redenen waarom Bruce zijn verhaal wil doen, is dat hij zich als man niet herkende in het heersende beeld over eetstoornissen. 

Vrouwenziekte

"Als je denkt aan een eetstoornis, denk je het eerst aan een dunne jonge vrouw. In de media zie je zelden een man die over een eetstoornis vertelt. Daardoor kun je als man het idee krijgen dat het een vrouwenziekte is, wat de schaamte nog groter maakt. Terwijl mannen sowieso al last kunnen hebben van trots of hun ego. Hoe meer mannen zich erover uitspreken, hoe meer we het normaliseren. Want ja, eetstoornissen komen ook voor bij mannen."

Hij hoopt anderen met een eetstoornis te inspireren door zijn ervaring te delen. "Zo’n eetstoornis lijkt soms uitzichtloos, maar echt, met de juiste hulp en veel geduld kun je ervan genezen. Neem van mij aan: er is hoop."