Coronaverpleegkundige: 'Misschien wordt de wereld hierna een beetje mooier'

"Voor het eerst in mijn leven is er een patiënt overleden waar ik bij was. Ik heb de hand van de patiënt vastgehouden totdat die was overleden, want niemand verdient het alleen te sterven", vertelt Angelique. De familie had al afscheid genomen. "Het raakt mij dat zo veel mensen overlijden aan het virus. Een virus dat we tot voor kort niet kenden."
Speciale afdeling
Toen haar skivakantie drie weken geleden niet doorging, besloot Angelique om dan maar te gaan werken. Ze werd ingezet op een speciaal ingerichte corona-afdeling van het Maasziekenhuis, met plaats voor zo'n 20 patiënten.
De patiënten daar zijn heel ziek, ze hebben het benauwd en hebben vaak koorts. Maar ze zijn wel aanspreekbaar, zuurstof krijgen ze via een slang. Maar bezoek krijgen ze niet of nauwelijks vanwege het besmettingsgevaar. De medische staf is bijna het enige contact met de buitenwereld. "En wij zijn onherkenbaar in onze gele pakken."
Een maand in de frontlinie van de coronacrisis: 'Emotioneel steeds zwaarder'
Soms een praatje
"Wij proberen extra tijd te maken voor een praatje. Dat gaat over alles, hun hobby's, kinderen... We proberen het een beetje luchtig te houden. De mensen in deze regio zijn heel nuchter, ze laten hun angsten niet per se aan ons blijken. En het is ook fijn om het eens over iets anders te hebben dan corona."
Patiënten die dat willen, worden ook dagelijks bezocht door een psycholoog. En regelmatig helpen Angelique en haar collega's patiënten bij het videobellen met hun familie. "Dat doet hun zichtbaar goed."
Ambulancechauffeur Jelmer: 'We zien vaak de gordijntjes in naburige huizen opzij gaan'
Eerste herstel
Angelique is blij dat ze kan werken, thuis valt er met de sociale isolatie toch niet zoveel te doen. Ze loopt de hele dag volledig ingepakt in beschermende kleding. Dat is warm en de maskers zorgen voor striemen in het gezicht. "Maar dankzij die kleding loop ik, denk ik, meer risico op besmetting in de supermarkt dan in het ziekenhuis."
Er zijn ook lichtpuntjes: afgelopen week mochten de eerste mensen die aan het herstellen waren naar huis om daar verder op te knappen. "En misschien wordt de wereld een beetje mooier als dit virus voorbij is. Zijn we er meer voor elkaar en waarderen we de mooie dingen van het leven."
Ic-arts Marco: 'Het is heftig, de patiënten zijn relatief jong'
Onderdeel van dossier
Coronacrisis, werken in de frontlinie
Meer van het dossier 'Coronacrisis, werken in de frontlinie '

'Waar haal ik 20 extra ic-verpleegkundigen vandaan?'

Patrick werkt in het coronahotel: '1,5 uur bij vrouw gezeten'

Chris werkt als buddy op de ic: 'Alles is anders'

Ic-arts Marco: 'Zorg wordt nooit meer hetzelfde'

Ic-verpleegkundige: de spanning loopt hier op

Een maand in de frontlinie: 'Emotioneel steeds zwaarder'

'Een ambulance in de straat trekt veel aandacht'

Intensive care-arts schrikt van leeftijd coronapatiënten

Eerste corona-nachtdienst: 'Alsof het niet echt is'

Ambulancechauffeur Jelmer maakt zich grote zorgen

Ic-arts bereidt zich voor op piek: 'Kunnen we de klap opvangen?'

Ic-verpleegkundige: 'Afscheid nemen zonder kus of knuffel'