Ambulancechauffeur Jelmer: 'We zien vaak de gordijntjes in naburige huizen opzij gaan'

"Een familie weet niet wanneer ze hun geliefde weer zien, als wij een patiënt ophalen. Er mag ook niemand meerijden als we patiënten vervoeren die mogelijk corona hebben. Het is een rotboodschap om te geven. Het zorgt voor emoties."

Achtervolging

"Een meneer probeerde zelfs achter ons aan de ambulance-ingang in te rijden omdat hij zijn schoonmoeder wilde zien. Hij werd boos omdat we hem de toegang weigerden. Ik snap dat dit moeilijk is, dat mensen vinden dat ze juist nu bij hun vader of moeder willen zijn. De nieuwe regels zijn streng. We raden het mensen zelfs af om achter de ambulance aan te rijden omdat het niet zeker is dat ze de patiënt in het ziekenhuis mogen bezoeken."

"Het eerste wat we doen als we binnenkomen is de patiënt een mondkapje opzetten. Daarna verlenen we de gebruikelijke zorg, maar daarbij raken we de patiënt zo min mogelijk aan. Dat is een groot verschil. De hand die je normaal op de schouder van de patiënt of de familie legt, kan nu even niet. Dat voelt afstandelijk en ook tegennatuurlijk. Toch heeft iedereen daar alle begrip voor."

"Een ambulance in de straat trekt vaak aandacht, we zien vaak de gordijntjes in naburige huizen opzij gaan. Maar onze witte beschermende pakken werken als een rode lap op een stier."

Toeschouwers

"Als groepen mensen te dichtbij komen, word ik boos. Ik begrijp de nieuwsgierigheid, maar om nu met open mond te staan kijken hoe een patiënt op een brancard het huis uit wordt gedragen. Doe dat niet, verman je en loop door. Trouwens, een wit pak betekent niet dat de patiënt daadwerkelijk corona heeft. De meeste mensen worden negatief getest."

"De ritten waarbij we rijden naar patiënten zonder coronaverdenking voelen soms bevrijdend. Even geen pak aan en wat meer contact met de patiënt. Elkaar echt in de ogen kunnen kijken en goed elkaars gezichtsuitdrukking kunnen zien."

Patiënt geniet van de zon

"Soms kunnen we ook iets extra's doen. Zo hadden we een overplaatsing van een patiënt tussen twee ziekenhuizen. De patiënt lag al zes weken in het ziekenhuis en al die tijd mocht hij niet naar buiten omdat hij gemonitord werd. Door de coronamaatregelen kreeg hij ook nog eens veel minder bezoek. Hij zou in het andere ziekenhuis waarschijnlijk ook nog vier weken worden opgenomen."

"Mijn collega Liesbeth en ik besloten daarom om het laatste stukje van de route binnendoor te rijden. We zochten een rustig plekje op in de zon, langs een kanaaltje. Daar hebben we een tussenstop gehouden. Met zijn drieën hebben we hier een kwartiertje in het zonnetje gestaan. De patiënt, een groot liefhebber van de natuur, genoot enorm. En wij genoten mee. Wat een weelde dat we ondanks alle maatregelen nog naar buiten kunnen en van de zon kunnen genieten."