'Ga maar slapen, zei ik, niet wetende dat dat mijn laatste woorden waren'

Zijn dochter Anouschka: 

"Mijn vader was nog zo in de bloei van zijn leven. Hij was net gepensioneerd, maar was erg actief. Met zijn grote hobby bijvoorbeeld: edelstenen slijpen. Maar hij sportte ook nog drie tot vier dagen per week. Daarnaast werkte hij als vrijwilliger bij de voedselbank.

Dat is twee jaar geleden ontstaan, vrienden van hem moesten toen vanwege een noodsituatie gebruikmaken van de voedselbank. Zij hadden geen eigen vervoer, dus mijn vader bood aan om hen ernaartoe te brengen. Daar ontdekte hij dat er nog veel meer mensen waren uit het dorp die geen eigen vervoer hadden. Zij moesten met de fiets of per openbaar vervoer een hele lange reis afleggen, soms door weer en wind, om hun pakket op te halen.

Daarom besloot mijn vader om deze mensen elke week thuis op te halen in zijn eigen auto en ze vervolgens naar de voedselbank te brengen. Hij had een gouden hart."

"Dat had hij niet alleen voor mensen, ook voor dieren. Hij voerde al sinds dat ik hem ken de zwerfkatten uit de buurt. En wanneer het buiten koud en nat was, mochten de katten binnen opwarmen, slapen en eten.

Zijn eigen katten, Sieske en Maya, waren zijn alles. En wanneer hij op visite ging bij iemand die een hond of een kat had, dan nam hij altijd iets lekkers mee voor de dieren, dat vergat hij nooit."

"Mijn vader was net als ik een ochtendmens, we waren altijd vroeg wakker, dus belden we elke ochtend even met elkaar om te vragen hoe het ging en wat de plannen voor de dag waren.

We hebben ook nog gebeld met elkaar toen mijn vader in het ziekenhuis op de medium care lag. Maar na drie dagen ging het in een keer zo slecht met hem, dat hij niet meer kon. Hij was op, huilde en zei: 'Het gaat niet meer, mijn meisje.' Ik huilde met hem mee en zei dat ik heel veel van hem hou. 'Ga maar proberen te slapen, dat kost je minder energie', zei ik. Niet wetende dat dat mijn laatste woorden aan hem zouden zijn."

"Na een week gevochten te hebben op de intensive care, is mijn vader helaas overleden. Zijn lichaam was op, hij kon niet meer. Iedereen was in shock. Ik was zelf niet in staat om fysiek bij zijn overlijden te zijn, omdat het door de afstand van drie uur rijden niet haalbaar was.

Twee van zijn zussen waren er wel, de rest moest afscheid nemen via beeldbellen. Dat was heel dubbel. Aan de ene kant was het heel erg mooi dat dit kon op deze manier, aan de andere kant was het zo verdrietig. Je wil niets liever dan bij hem zijn, hem kussen, knuffelen, zijn hand vasthouden. Het was hartverscheurend voor mijzelf, maar ook voor zijn twee zussen die er wel bij waren.

Mijn vader is in stilte gecremeerd. We zullen op een later moment een herdenking organiseren, om hem alsnog een waardig afscheid te kunnen geven. Hierbij zullen we het leven vieren, want dat was zijn wens.

Pap, ik hou van je, en de hemel is een ster rijker met jou."