'Dit jaar zou ik trouwen, mijn vader zou me weggeven'

Zijn dochter Melanie:

"Tot drie jaar geleden was mijn vader een kerngezonde, zorgzame en actieve man. De man van Jane en vader van twee dochters, Roxanne en ik. Hij was heel sportief, zo deed hij aan ontzettend veel marathons mee.

Ik zou niet eens weten hoeveel hij er in zijn leven heeft gelopen, hij deed het zelfs al toen ik nog niet geboren was en hij mijn moeder nog niet eens kende. Zo liep hij in 1987 al een keer met vrienden de marathon van Athene. Zijn eindtijd was 3 uur en 6 minuten en bij de finish werd hij nog geïnterviewd door het hardloopblad Runners.

Zijn persoonlijke record liep hij tijdens de marathon van Leiden: 2 uur en 44 minuten. Hij was ontzettend fit."

"Hij fietste ook iedere dag van zijn huis naar het werk: drie kwartier heen en drie kwartier terug. Af en toe was het wel een brokkenpiloot hoor. Dan was hij weer van zijn fiets gevallen als het donker was of heel hard regende.

Hij moest nou eenmaal wel eens door het donker, want hij werkte onregelmatige uren in de gehandicaptenzorg. Eigenlijk zou hij de boerderij overnemen waar hij was opgegroeid, maar dat bleek toch niets voor hem te zijn. Hij wilde met mensen werken, niet met dieren.

In 2017, drie jaar geleden, zou hij na 40 jaar werk met pensioen gaan. Hij had zoveel plannen: van Groningen naar Limburg wandelen, met ons naar Canada. De schrik was daarom erg groot toen hij juist op dat moment een hersenvliesontsteking kreeg, veroorzaakt door de tbc-bacterie. De ontsteking was zo erg, dat hij in een comateuze toestand terechtkwam en wel vijf herseninfarcten kreeg.

De dokters hadden de hoop al opgegeven en vertelden dat Arie nooit meer de oude zou worden. Het besef kwam pijnlijk, maar goed bij ons binnen. Thuis wonen zou niet meer kunnen, dus werd hij van het ziekenhuis overgeplaatst naar een verpleeghuis. Daar kreeg hij nog een aantal keren een long- en blaasontsteking, dus werd er aan ons gevraagd om na te denken over reanimatie en ziekenhuisopnames in de toekomst. We hadden besloten om hem niet verder te laten lijden als dit eenmaal van toepassing zou zijn."

"Wat verbaasde Arie ons de jaren die volgden. De ware doorzetter kwam in hem naar boven en langzaamaan begon hij weer te praten, werd hij beweeglijker en kon hij van de sondevoeding af. Hij kreeg een rolstoel en zo konden wij vaker met hem een rondje gaan wandelen en hem zelfs af en toe mee naar huis nemen.

Toen kwam het coronavirus in Nederland. Op het nieuws werd bekendgemaakt dat de verpleeghuizen geen bezoekers meer toelieten. Mijn moeder, die dagelijks - soms zelfs twee keer op een dag - bij mijn vader op bezoek ging, maakte zich al grote zorgen. 'Zal hij nu achteruit gaan, nu we hem niet meer kunnen bezoeken?', vroeg ze zich af. Met (video)bellen probeerden wij nog elke dag contact met hem te zoeken.

Maar drie weken nadat de verpleeghuizen op slot waren gegaan, ging het mis. Ik belde om even een praatje te maken, maar toen de verpleegster bij hem op de kamer kwam, was Arie aan het overgeven. Zijn temperatuur werd gemeten en hij bleek koorts te hebben. De volgende dag is hij getest en het ergste wat wij vreesden bleek waar te zijn: hij was besmet met het coronavirus."

"Die dag werd hij direct overgeplaatst naar een coronahotel in Bergambacht, daar werden coronapatiënten uit verpleeghuizen behandeld die niet naar het ziekenhuis hoefden. Arie ging snel achteruit en twee dagen later werden we al gebeld dat we langs konden komen om afscheid te nemen. Per dag mochten er twee personen, apart van elkaar, even naar hem toe. Het was een kil afscheid, want het liefste wil je continu bij hem zitten met alle dierbaren om hem heen en hem knuffelen tot het allerlaatste moment. Nu zat je er alleen.

Reageren was voor hem heel zwaar. Hij lag aan het zuurstof met zijn ogen dicht. Praten ging dus niet, maar we merkten wel dat hij met zijn wenkbrauwen bewoog en op die manier aan ons liet weten dat hij ons hoorde. Ik vond het belangrijk om te zeggen dat ik van hem hield, dat ik veel van hem heb geleerd. Dat ik tegen hem opkijk, maar ook dat ik hoop dat hij trots op mij is, hoe ik ben geworden.

Op 14 april, vijf dagen na de oproep om afscheid te nemen, is Arie in het bijzijn van twee verpleegsters overleden."

"Hoewel we als familie en vrienden hebben kunnen wennen aan het feit dat Arie niet meer de oude zou worden, blijft de pijn van dit verlies groot.

We konden hem voor corona nog altijd opzoeken, met hem lachen, meenemen naar familiedagen en de feestdagen met hem vieren. Dit jaar stond zelfs mijn bruiloft op de planning. Hij zou mij weggeven terwijl mijn moeder de rolstoel zou duwen. Mijn zusje zou daarnaast afstuderen van haar master. Die zou hij dit keer misschien wel bij kunnen wonen, aangezien het bij de uitreiking van haar bachelor drie jaar geleden niet kon.

Dat zal allemaal niet meer gaan. We zullen hem elke dag moeten missen, en bij deze momenten zal het extra verdrietig worden.

In ons hart zullen we hem voor altijd bij ons dragen."