'Het maakte niets uit wie je was of waar je in geloofde, ze stond altijd voor je klaar'

Haar dochter Esra:

"Vandaag is het Moederdag. De dag waarop we natuurlijk langs zouden gaan bij mijn moeder, cadeautjes zouden geven en samen zouden eten met mijn broers en zussen.

Maar vandaag zal het een eerste Moederdag worden zonder mijn moeder, een hele moeilijke dag waarop ik extra veel aan haar zal denken. Veertig dagen geleden overleed ze aan het coronavirus.

Het is ook een bijzondere dag vandaag, omdat het in onze cultuur de laatste dag van het rouwproces is, dat duurt namelijk veertig dagen. Er zal daarom door heel veel mensen vandaag extra aan haar gedacht worden, want mijn moeder was zo'n geliefd mens. Iedereen hield van haar."

"Mijn moeder vervulde voor mij niet alleen een moederrol, maar was ook mijn vader. Toen ik vijftien was zijn mijn ouders gescheiden, maar al lang daarvoor was mijn vader heel vaak weg. Mama heeft altijd de zorg voor ons opgenomen.

Ze had het daarom financieel niet altijd breed en soms ook geen geld voor de boodschappen. Maar ook al had ze nog maar één euro voor een zak brood, dan deelde ze het nog steeds met de buurvrouw als die dat nodig had. Ze was zo behulpzaam. En het maakte haar niets uit wie je was of waar je in geloofde, ze stond altijd voor je klaar.

Zo raakte een kennis een keer dakloos. Dat was een Italiaanse vrouw. Ze werd op straat gezet, had geen verblijfsvergunning en was hoogzwanger. Mijn moeder heeft haar in huis genomen, ze kreeg een eigen kamertje en met een maatschappelijk werkster regelde ze dat ze hier in Nederland kon bevallen. Die mevrouw sprak geen woord Turks of Nederlands, maar met gebarentaal begrepen ze elkaar. Zij een christen met een kruisje om haar nek, mijn moeder moslim: het maakte niets uit."

"Vorig jaar, in februari, kreeg mijn moeder te horen dat ze borstkanker had. Daar werd ze even later aan geopereerd, een moeilijke periode voor haar, maar ook voor ons. Gelukkig kregen we bij de definitieve uitslag van de laatste scan te horen dat ze was helemaal schoon was, genezen van kanker.

Maar toen kwam corona. Op 25 maart werd ze uit het niets ziek, ze voelde zich niet lekker. Ik ging nog even bij haar langs om eten te brengen en uit voorzorg liet ik mijn kinderen al thuis en bleef ik niet te lang. Toen leek het nog op een griepje. Maar de volgende dag belde ze op, ze was toch wat benauwd geworden en ze moest uiteindelijk opgenomen worden in het ziekenhuis.

Dat we toen plat werden gebeld door familie, vrienden, buurtbewoners, liet nog maar eens zien hoe geliefd mama was. En iedereen was het met elkaar eens: Zeliha zou dit wel overleven, zij was de grootste strijder van ons allemaal."

"Tot dat ene telefoontje, 's nachts om 03.30 uur: het ging niet goed met haar. We zijn snel naar het ziekenhuis gegaan met de kinderen op de achterbank, gewikkeld in een plaid. Ik en mijn zus zijn de kamer binnengegaan, en later mocht ook mijn andere zus komen.

We begrepen er niets van dat het ziekenhuis ons had opgetrommeld. Ze haalde wel moeilijk adem en had de hele nacht niet geslapen, maar ze was nog gewoon aanspreekbaar. Wij dachten dat ze maar beter kon gaan slapen, even bijtanken, wie weet zou ze dan weer de kracht krijgen om te herstellen."

"Ze viel in slaap, niet wetende dat ze nooit meer wakker zou worden. Ik hield haar hand vast, heb vijftien uur lang aan haar bed gezeten, soms in tranen en soms met de hoop dat ze weer zou herstellen. Uiteindelijk heeft ze, met mijn hand vast, ons op 31 maart verlaten. Ik zag de rust in haar gezicht, ze zag er vredig uit, ze was zo mooi.

Mijn moeder is begraven in Turkije, haar geboorteland, op de dag dat haar eigen moeder tien jaar geleden is overleden. Het is mooi dat ze daar nu ook naast is komen te liggen. Helaas konden wij vanwege corona niet mee Dat was heel moeilijk."

"Mijn jongste zoontje, van 3 jaar, zei deze week in de auto: 'Ik mis oma echt de hele dag.' Dan breekt je hart. Ze paste één keer per week op de kinderen. Dan was het bij ons altijd omadag. Wat missen we die dagen nu.

Ook ik krijg de tranen nog niet weg van het verdriet en het gemis. Gisteren reed ik nog langs haar buurt en het idee dat ze daar nu niet meer is, raakt me zo. Dat ik niet even bij haar langs kan, dat haar huis leeg staat, dat ze niet in het parkje zit. Dat ik haar niet kan omhelzen en knuffelen.

Ik mis mijn maatje, mijn beste vriendin, mijn moeder, mijn moedervader. Ik mis onze gesprekken, haar recepten, adviezen en haar handen. Ik mis gewoon mijn mama, de liefste mama van de wereld. 

En dat zal ik voor altijd blijven doen, lieve mama. Bedankt voor alles wat je me hebt geleerd en gegeven. Bedankt dat je mijn moeder mocht zijn."