'Het was zo'n mooi mens, de wereld kan wel meer Dickies gebruiken'

Vriend van de muziekvereniging Ron:

"Dick was zo'n mooi mens. Het was iemand waar je altijd op kon rekenen. Hij zei nooit nee. Hij hielp met bardiensten, regelde koffie, maakte foto's. We noemden hem liefkozend 'Dickie'. Dick was vriend van het Dordrechts Philharmonisch Orkest."

'Dick was ongepolijst. Hij stapte het podium op waar ik trompet zat te spelen, en gaf de sleutels terug.'

"Dick had van mij de sleutels van het gebouw geleend voor zijn zangkoor. Die kwam hij op geheel eigen wijze terugbrengen. Dick was ongepolijst. Hij stapte het podium op waar ik trompet zat te spelen, en gaf de sleutels terug. Het was de laatste keer dat ik Dick zag. 

Hij werd ziek, belandde in het ziekenhuis en niet snel daarna kwam het bericht dat het een strijd van leven of dood zou worden. Dick had hartfalen, een hoge bloeddruk en was wat zwaarlijvig. Hij heeft het helaas niet gered." 

'De wereld kan best wat meer Dickies gebruiken.'

"Dick lag een week of drie in het ziekenhuis. Dick had net een nieuwe vriendin, Bianca. Niemand mocht Dick zien, maar zij was als laatste nog bij hem. Ze heeft veel voor Dick gedaan en nu Dick er niet meer is, stopt dit niet. Het enige wat ik voor mijn gevoel kon doen, was een eerbetoon schrijven op Facebook. 

Dat heb ik gedaan omdat Dick dat verdiende. Ik gunde het hem. Want de wereld kan wel wat meer Dickies gebruiken. De familie van Dick heeft mij toen gevraagd of zij dat bericht mochten gebruiken voor de condoleance. Natuurlijk mocht dat."

'Dick was een man met een groot hart, die meer geeft dan dat hij haalt.'

"Als ik Dick mag omschrijven, dan is dat met hoofdletters het woord lief. Dick was een man met een groot hart, die meer aan mensen gaf dan dat hij haalde. Iedereen bij onze vereniging kende Dick. Hij was een erg graag geziene jongen. 

Een aantal jaren in zijn leven woonde Dick in de Flevopolder. Maar direct toen Dick terugkwam, was hij ook terug bij ons. Iedereen was blij dat hij er weer was. Hij was ons niet vergeten, en wij hem ook zeker niet."

'Dick mocht niet geruisloos van het podium verdwijnen.'

"Dick had geen kwaad in zich. Zat er soms maar een beetje kwaad in, dacht ik soms. Dat mag best. En zomaar ineens was hij weg. Na zijn dood voelde ik dat ik iets moest doen. Dick mocht niet geruisloos van het podium verdwijnen. En dus schreef ik over Dick."

Het bericht dat Ron schreef voor Dick:

Hij is niet meer. Dick, een Dordtenaar in hart en nieren. Twee weken terug sprak ik hem nog. 'Vriend, kun je me even uit de brand helpen.' Een nee kwam er niet. En zo verzorgde Dick de koffie voor het Amazingkoor. Want Dick had iets met koren. Zoals hij ook iets had met fotograferen. In zijn dromen was hij een topfotograaf en wellicht ook een groot koor dirigent of misschien wel producent. Vandaag had zijn 'eigen' koor 'Korendrecht' haar eerste geluid moeten laten horen. Zover kwam het niet. Zijn gezondheid was al broos en het Coronavirus gaf hem de nekslag. Aan al zijn dromen is abrupt een eind gekomen. Dick, een mooi mens, een lieve man en iemand die nooit nee kon zeggen. Nu rest hem nog maar een droom.