'Ineens die vernietigende woorden: meneer Moorman, u komt te overlijden'

Zijn dochter Nicole:

"Nog steeds kunnen mijn moeder, mijn zoon (10) en ik het niet bevatten. Mijn vader stond nog middenin het leven, en nu is hij er opeens niet meer. Binnen twee weken na zijn positieve coronatest is hij bezweken aan het virus.

Volgens de huisarts had hij zonder corona nog wel 85 jaar kunnen worden. Hij was ook nooit ziek. We vragen ons daarom nog steeds af: Hoe dan?"

"Het begon allemaal op dinsdagavond 8 maart. Mijn moeder had last van een kuchje en ik kwam die avond de strijkwas ophalen. Waar ik normaal dan gelijk weer wegga, bleef ik dit keer nog even op gepaste afstand zitten om met een kopje thee bij te kletsen. Vooral over mijn nieuwe baan, want ik had een paar dagen daarvoor te horen gekregen dat ik was aangenomen bij het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis in Nijmegen.

Mijn ouders waren supertrots op me, want mijn moeder heeft 28 jaar gewerkt in datzelfde ziekenhuis. Tot 2013, want toen werd er een hersentumor bij haar ontdekt. Weliswaar een goedaardige tumor, maar helaas met enorme gevolgen. Ze raakte na de operatie bijna haar volledige zicht kwijt en heeft sindsdien moeten leren lopen met een blindegeleidestok. Ze kon vanaf toen ook geen auto meer rijden en niet meer fietsen. Ze kon dus ook niet meer werken en van de een op de andere dag was ze haar zelfstandigheid kwijt. Gelukkig kon ze leunen op mijn vader, die haar overal naartoe bracht: naar vriendinnen, de tandarts, de nagelstyliste, naar uitjes met vrienden, bezoeken aan familie en vrienden in de buurt."

"Maar even terug naar die dinsdag. Mama kuchte dus die avond en ik grapte nog: 'Hé, we gaan toch niet zitten kuchen hier? Zo meteen heb je corona.' Toch werd die nacht het kuchen een hoestje en op woensdagochtend besloot mijn moeder daarom zichzelf toch maar te laten testen. Voor de zekerheid, want ze dacht aan een gewone verkoudheid. Waar zou ze corona überhaupt opgelopen kunnen hebben? Mijn ouders zagen bijna niemand meer sinds vorig jaar maart, ze hielden zich heel erg aan de regels.

Maar op donderdag 10 maart kwam dan toch dat gevreesde telefoontje van de GGD: ze had corona. Mijn moeder schrok zich wezenloos en ook ik schrok me een hoedje. Ik ben meteen in quarantaine gegaan, maar mijn test was na vijf dagen gelukkig negatief. Die van mijn vader helaas niet: mijn beide ouders hadden corona.

In die periode was ik nog het meeste bang voor de gezondheid van mijn moeder. Ze heeft overgewicht en door de maatregelen kon ze ook al een tijd niet meer sporten. In de eerste week hadden mijn ouders alleen last van milde klachten. Mama snotterde, hoestte en was moe als ze iets gedaan had. Mijn vader had met name in de avond wat verhoging en voelde zich een beetje grieperig. Maar ze hoopten er op deze manier doorheen te fietsen."

"Toch sloeg het na een week bij mijn vader plotseling om. In de nacht van zaterdag op zondag moest hij even plassen, maar stond erg wankel op zijn benen en viel daarom tegen de muur aan in de gang. Mijn moeder werd daar wakker van en merkte dat hij de wc niet meer had gehaald. Dat baarde haar zorgen en op zondagochtend belde ze de huisartsenpost. Die constateerde bij mijn vader een longontsteking bij de rechterlong en hij kreeg daarom een antibioticakuur. We hoopten dat hij snel zou opknappen.

Maar in de dagen daarna ging het telkens mis. Hij kreeg 's avonds en 's nachts koorts en was dan soms erg in de war. We hebben regelmatig contact gehad met de huisarts, die kwam op dinsdagmiddag ook even langs. Maar in de middag knapte hij vaak op, dan was de koorts weg en voelde hij zich goed, waardoor het niet zo ernstig leek dan het eigenlijk was.

Zo ook op woensdag toen ik hem belde in de ochtend. Hij klonk heel goed aan de lijn. Hij lag op bed met het raam open, want het was lekker weer en hij genoot van het windje. In de middag belde de huisarts nog en vroeg hem of hij toch niet even naar het ziekenhuis wilde voor een check. Maar papa zei dat het wel ging. Omdat hij veel beefde en wij dachten dat hij het daarom koud had, ben ik nog naar de HEMA gegaan om pyjama's voor hem te kopen en een lekkere joggingbroek met bijpassende hoodie. Om 17:00 uur stuurde hij mij nog een selfie van zichzelf in de hoodie. Later bleek dat dit zijn allerlaatste selfie is geweest..."

"Die avond, om half acht, belde ik mijn moeder. Ze lag al op bed, want papa voelde zich niet lekker en hij wilde graag dat ze bij hem kwam liggen. Zoiets vroeg mijn vader nooit als hij ziek was. Daarom vertrouwde ik het niet en vroeg ik haar zijn temperatuur te meten. Hij bleek hoge koorts te hebben, waarna ik meteen de huisartsenpost heb gebeld. Die besloten dat hij opgenomen moest worden, want hij had opeens een zuurstofgehalte in het bloed van maar 84 procent.

Eenmaal aangekomen op de spoedeisende hulp bleek zijn conditie veel ernstiger dan wij dachten. De dienstdoende arts gaf aan dat de longfoto er niet goed uitzag en dat vooral zijn rechterlong ernstig was aangetast. Daar schrokken we van, vooral omdat papa zich met de zuurstof wel wat beter voelde en er niet doodziek uitzag. Maar de bloedwaarden gaven wat anders aan. Mijn vader had een ernstige vorm van Covid, zei de arts, en het zag er niet best uit.

De conditie van mijn vader was zelfs zo slecht, dat hij een opname op de intensive care hoogstwaarschijnlijk niet zou overleven, zo werd gezegd. Daarnaast zou het volgens de artsen maar de vraag zijn hoe hij daaruit zou komen, mocht hij het daar wel overleven. De kans op een goed herstel schatten ze heel klein in. Mijn vader had altijd gezegd dat hij geen kasplantje wilde worden in een verpleeghuis. Dus dit kwam heel hard binnen, bij ons en ook bij hem. Hij zei tegen mij dat hij nooit had gedacht maar 72 jaar te worden. Hij hoopte op zeker een paar jaar meer... Hij wilde echt niet dood en besloot op de corona-afdeling te vechten met alle middelen die hij daar kreeg."

"Ik probeerde rustig en kalm te blijven en ik zei tegen hem dat we samen zouden knokken, dat hij hier doorheen moest komen. Papa werd daarna naar de corona-afdeling gebracht. Het was midden in de nacht en ik reed verdoofd naar huis. Ineens was ik heel erg bang en dacht ik: hij zou hier toch wel doorheen komen?

De dag hierna ging het redelijk met hem en de artsen zeiden dat het nog alle kanten op kon gaan. Helaas ging het die nacht ineens slechter en moest hij naar een eenpersoonskamer worden gebracht om vervolgens zuurstoftherapie via een apparaat te krijgen: Optiflow. Hiermee kreeg hij zestig liter zuurstof per minuut toegediend, zo kreeg ik die ochtend om 5:30 uur te horen aan de telefoon. Een kwartier daarvoor schrok ik al wakker met pijn in mijn buik. Ik voelde gewoon dat er iets mis was met papa en helaas had mijn buikgevoel gelijk gekregen.

De hele vrijdag ging het op en af met papa. Ik had een heel bang voorgevoel dat het wel eens gruwelijk mis zou kunnen gaan en hij hieraan zou komen te overlijden. Die avond belde de verpleegkundige mij om te vertellen dat ze de situatie ook niet vertrouwde. Mama en ik gingen daarom terug naar het ziekenhuis en toen we 's avonds aankwamen zat papa rechtop in bed met de verpleegkundige te ouwehoeren. Hij was weer bijgetrokken. Ze had hem verteld dat wij eraan kwamen en meneer knapte meteen op, zo zei ze. We hebben een heel fijn uur samen gehad, waarin we ook nog gelachen hebben met elkaar. Om 23:30 uur gingen mama en ik wederom naar huis, in de hoop wat te kunnen slapen."

"Maar om kwart voor twee in de nacht ging mijn mobiel: papa belde zelf. Hij was bang en vroeg of ik wilde komen, mama moest ik laten slapen. Ik ben naar het ziekenhuis gereden en toen ik aankwam, vertelde de nachtverpleegkundige - zij is toevallig een vriendin van ons - dat het niet goed ging met papa. Hij was heel erg angstig en verward, zo kende ze hem niet. Hij kreeg daarom kalmerende medicatie en ik kon blijven slapen, ze hadden een bed geregeld. Dat vond papa heel fijn, maar hij wilde eerst even op een stoel naast het bed zitten omdat hij in bed heel onrustig werd van het beademingsapparaat. Ik ging bij hem zitten en probeerde hem te kalmeren door lekker tegen hem aan te kletsen en rustige muziek op te zetten. Toen de kalmerende medicatie begon te werken, wilde hij terug in bed. Toen ging het mis.

Ze tilden hem in bed en het zuurstofpercentage in zijn bloed zakte opeens diep naar beneden. De minuten tikten voorbij en hij lag enorm snel te ademen, wat moet hij benauwd zijn geweest. Het zuurstofpercentage ging maar niet omhoog en na meerdere medicatie kwam het nog steeds niet boven de 80 procent. De arts kwam en sprak toen de vernietigende woorden uit: 'Meneer Moorman, wij zijn bang dat u komt te overlijden. Het lichaam is te ziek en komt er niet meer bovenop. We kunnen niks meer voor u doen.'

Mijn vader schrok heel erg en zei dat hij zich helemaal niet zo ziek voelde. Maar wij konden aan alles zien dat hij het heel zwaar had. Raar hè, hij was heel erg benauwd, maar voelde zich niet benauwd. Ik heb meteen mijn moeder gebeld en die is midden in de nacht door mijn beste vriendin naar het ziekenhuis gebracht. Om vijf uur zijn we naaste familie gaan bellen om afscheid te laten nemen. Vanwege de maatregelen kon niet iedereen fysiek komen en hebben we in de uren die daarop volgden veel mensen via FaceTime afscheid laten nemen."

"Onder wie ook zijn oogappel, mijn zoon Joeri. Hartverscheurend om daar als moeder bij te zitten. Mijn vader en hij waren namelijk twee handen op één buik, echte maatjes. Elke donderdag en vrijdag haalde mijn vader hem op uit school en liepen ze samen naar huis. Hele verhalen had Joeri dan tegen hem. En was er een schoolreisje, ging papa mee als rij-ouder. Moest ik langer werken, dan haalde hij hem op uit de BSO of bracht hem naar de voetbaltraining. Als ik oppas nodig had voor een feestje, mocht ik altijd aankloppen. Joeri mocht dan bij opa en oma logeren. En gezellig dat hij dat vond! Want oma stond haar plek in bed dan af, zodat opa en Joeri samen konden slapen: tegelijkertijd naar bed en dan nog even kletsen samen. Over het heelal, de dino's die vroeger leefden, de geschiedenis en games die Joeri graag op zijn iPad speelt. Opa had altijd een luisterend oor voor hem.

Via FaceTime moesten die twee dus afscheid nemen. Joeri begon: 'Dag opa', zei hij. Waarna hij heel hard begon te huilen. Mijn vader deed zijn ogen even open en zei: 'Dag Joeri, ik hou van je.' Hij keek hem aan, maar papa was te moe en te benauwd om veel meer te kunnen zeggen dan dit. Joeri zei nog dat hij ook heel veel van hem hield, dat hij hem heel erg ging missen. Dat hij altijd zo'n leuke opa voor hem is geweest. Mijn vader zei nog één keer dat hij van hem hield en zei hem toen gedag. Mijn moeder en ik hielden zijn handen stevig vast en huilden met hem mee.

Mijn vader en ik hadden ook altijd een hele hechte band samen. Ik was echt papa's kleine meisje. Ik stoeide vroeger ook altijd met hem en heb goede herinneringen aan mijn jeugd. Mama, papa en ik waren echt een eenheid en later kwam Joeri erbij als enige kleinzoon. We zijn ook regelmatig een weekend of weekje met elkaar op vakantie geweest. Afgelopen februari nog, toen er zoveel sneeuw lag, heb ik heel spontaan een huisje geboekt op de Beekse Bergen voor ons vieren en we hebben daar genoten van het sleetje rijden met Joeri in de duinen, een bezoek aan de wilde dieren in de stallen, spelletjes spelen met elkaar in het huisje met een lekker glaasje wijn en een hapje. Wat zullen we dit gaan missen...

Papa overleed op zaterdagmiddag 27 maart om 15.30 uur in de middag. Twaalf uur nadat de dokter had gezegd dat het game over was. Onwerkelijk en niet te bevatten dat hij er ineens niet meer was. Dit hadden wij totaal niet aan zien komen toen op 10 maart corona ons gezin binnendrong."

"De uitvaart was op zaterdag 3 april om 15:30 uur, precies een week na zijn dood. Hij had vorig jaar tijdens de eerste golf al zijn laatste wil op papier gezet en naar mij gemaild. Hij had zelfs de muziek al uitgezocht en voor mij gedownload, omdat hij wist dat ik als enig kind alles moest regelen mocht het ooit zo ver zijn. Hij had nooit gedacht dat dit al zo snel nodig zou zijn, maar omdat er in de eerste golf veel 60- en 70-jarigen op de intensive care belandden, schreef hij alles toch maar op. Op 28 maart 2020 kreeg ik het toegestuurd, het is bizar dat ik het precies een jaar later nodig bleek te hebben.

Onderweg naar het crematorium zijn we nog gestopt voor het appartementencomplex van mijn ouders. Iedereen stond op het balkon te klappen voor hem, zo ontroerend. Daarna maakten we ook nog een stop in zijn geliefde Koningstraat: de straat waar hij is geboren en opgegroeid, en waar wij later ook nog vele jaren gewoond hebben in de boerderij van zijn opa en oma. Bij mijn ouderlijk huis hing de vlag zelfs halfstok, zo mooi. Mama en ik hebben de hele weg gehuild. Alle oud-buurtgenoten stonden langs de kant om papa een laatste eer te bewijzen.

Het afscheid was heel erg mooi, maar veel te vroeg. Wij hadden onze lieve papa en opa heel graag nog heel wat jaren bij ons gehad. Maar het is ons helaas niet gegund."

"We missen mijn vader dan ook heel erg. Joeri heeft het vooral de eerste weken heel moeilijk gehad op de dagen dat mijn vader hem altijd uit school haalde. Dan kwam hij 's avonds huilend zijn bed uit en zei hij dat hij opa zo miste. Nu gaat het weer wat beter met hem. Hij kan er goed over praten en haalt vaak herinneringen op met ons.

Mijn moeder heeft het ook best zwaar, vooral omdat ze na vijftig jaar opeens haar partner kwijt is en het ineens heel stil is in huis. Normaal gesproken spreek je dan af met vrienden en familie, maar dat kan nu ook maar beperkt vanwege corona. Hiervoor ging ze ook twee keer per week zwemmen, een paar keer per week naar de sportschool en zingen in een kerkkoor. Maar alles ligt stil, dus ze heeft weinig sociale contacten. Dat was voordat papa stierf al pittig voor haar, maar toen hadden ze elkaar nog. Nu is het extra zuur, maar toch blijft mijn moeder een ijzersterke vrouw waar ik heel veel bewondering voor heb.

En ik? Ik heb mijn ups and downs. Ik mis mijn vader verschrikkelijk en ik kan nog steeds niet bevatten dat hij er niet meer is: dat ik hem nooit meer kan bellen als ik uit mijn werk kom (dat deed ik elke dag), nooit meer een appje van hem krijg, nooit meer een knuffel en kus kan geven. Gelukkig heb ik veel lieve familie en vriendinnen om me heen die mij steunen. Daarnaast ben ik sinds kort begonnen met mijn nieuwe functie in het ziekenhuis in Nijmegen. De nieuwe collega's daar zijn heel erg begripvol en geven mij weer nieuwe energie.

Mijn vader was heel erg trots op mij dat ik deze baan had bemachtigd, dus ik voer hem nu ook met trots en plezier uit met hem in mijn gedachten."