'Na zijn overlijden vonden we een brief terug van mijn vader aan mijn moeder'

Zijn dochters Danielle en Monique:

"Nog altijd vinden wij en mam het een bizar idee om in de verleden tijd over onze lieve vader te praten. We zijn nog steeds in shock over zijn onverwachte overlijden, en soms lijkt het net of hij zo weer naar huis zou kunnen komen.

Onze vader groeide op in een gezin met zes kinderen. Hij hechtte veel waarde aan familie en alles wat daarbij hoorde, hij was een echte familieman. Zijn (schoon)broers en (schoon)zussen waren altijd heel belangrijk voor hem. Dat er bij andere grote families wel eens ruzie voorkomt, kon hij niet vatten. Hij was er trots op dat dit binnen zijn familie niet het geval was. 

Als jonge man voetbalde mijn vader als keeper bij de plaatselijke voetbalclub 'De Ster'. Dat waren goede jaren. Als hij het goed deed als keeper, riep het hele dorp goedendag naar hem. Maar als hij het niet zo goed had gedaan, draaiden ze hun hoofd weg. Dat heeft hij ons vaak lachend verteld."

"Pap kreeg toen hij zeventien was verkering met onze moeder, Marianne. Dit was zijn enige en echte liefde. Pap bracht mama naar huis nadat ze naar de Sint Teunis Kermis waren geweest. Deze datum had hij in zijn telefoon staan en ieder jaar herinnerde pap man hieraan.  

Mijn ouders zijn op 30 oktober 1963 voor de wet getrouwd. Dit was nodig omdat ze samen in Stein een huis aan het bouwen waren. Na het wettelijke huwelijk moesten pap en mam weer met hun eigen ouders mee naar huis, want alleen een wettelijk huwelijk telde toen nog niet. Pas drie jaar later, op 28 mei 1966, zijn ze ook voor de kerk getrouwd. Daarna mochten ze gaan samenwonen in hun eigen gebouwde huis. Ze hebben later nog een huis gebouwd en zijn altijd in Stein blijven wonen."

"Mijn ouders zijn altijd echt een eenheid geweest, ze deden alles samen. Mam smeerde iedere ochtend zijn boterhammen, ze werkten samen in hun mooie tuin en ze werkten jaren samen in hun naaiatelier. Het liefst ging pap ook nog mee naar de supermarkt. Alles werd gedeeld. 

Zelfs lichaamsdelen. Want mijn vader kreeg van mam een nier. Door die nier van mam ging pap niet aan de dialyse, maar konden ze samen leuke dingen blijven doen. Mam vond het volledig vanzelfsprekend, en pap was haar heel dankbaar. Hij was weer helemaal verliefd op haar."

"Toen onze ouders vijftig jaar getrouwd waren, hebben wij als dochters en schoonzonen een geweldig verrassingsfeest georganiseerd. Zonder dat ze het wisten, hadden we alle familie en vrienden uitgenodigd om mijn ouders opnieuw in het huwelijk te laten treden. 

Voor een echte ambtenaar hebben ze opnieuw het ja-woord uitgesproken. Pap was een nuchtere, realistische man, maar hij had een super klein hartje, en was zwaar ontroerd om daar weer met mam te staan in het bijzijn van iedereen die belangrijk voor hem was. 

Als we aan pap denken, zien we een mooie statige man, met een volle bos spierwit haar, die graag een mooi pak aan had en vaak een mooie hoed droeg. Hoe ouder hij werd, hoe emotioneler hij was. Hij was een trotse man, die graag opschepte over zijn kinderen en vier kleinkinderen. Hij was ook iemand die ervoor wilde zorgen dat we geen fouten maakten, waardoor hij soms zijn mening iets te sterk kon verkondigen. Mam kon hem daar weer in corrigeren. Ook daarin waren ze echt een twee-eenheid."

"We weten niet zeker hoe hij het coronavirus heeft opgelopen. Pap kreeg koorts en vanwege zijn getransplanteerde nier mag dit niet. Hij is toen naar het ziekenhuis gebracht, we dachten toen nog helemaal niet aan corona. Pap was niet veel weg geweest en we hielden al afstand. 

Toch bleek hij corona te hebben. Drie dagen later gaf het ziekenhuis aan dat zijn nieren herstelden en hij waarschijnlijk thuis zou kunnen uitzieken over enkele dagen. Maar een paar uur later, midden in de nacht, kreeg pap zware koorts. Zijn hart sloeg op hol, maar daar hebben de artsen hem toen wat voor gegeven. Helaas kon zijn lichaam deze klap niet opvangen, waarna hij is overleden."

"Na zijn overlijden vonden we een brief terug van mijn vader aan mijn moeder. Hij had deze geschreven voordat hij samen met mam de nieroperatie aan ging. Mijn moeder mocht het lezen als pap de operatie niet zou overleven. Ze overleefden allebei, en de brief is nooit meer gelezen. Tot nu. 

"Mocht ik komen te overlijden, blijf er dan niet te lang mee zitten. Ga lekker door met de kinderen en blijf doorgaan zoals je dat altijd op je eigen manier hebt gedaan. Denk ook zo nu en dan eens aan mij, maar ga weer direct verder met je eigen leven. Blijf die spontane lach lachen, die ik stilletjes altijd zo leuk heb gevonden en waar ik dan echt blij van kon worden. Je bent voor mij het allerbeste wat mij ooit op deze wereld is overkomen."

Met deze woorden neemt pap afscheid van zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen. We zullen doorgaan, aan pap denken en proberen er samen toch iets moois van te maken. 

Lieve pap, we zullen je missen en we zullen mam helpen om haar lach weer te lachen."