'Opeens was mijn topfitte vader overleden, en ben ik nu wees'

Zijn dochter Jolanda:

"Begin maart ging mijn vader, samen met zijn vriendin Tonnie, met de auto naar Benidorm. Ze zouden daar twee maanden genieten van de zon, zo ging dat wel vaker. 

Maar na twee dagen werd in Spanje de lockdown afgekondigd vanwege corona. Mijn vader zei nog: 'We blijven wel lekker in Spanje, hier schijnt de zon en kunnen we ten minste lekker op het balkon zitten.' Maar de huurbaas van het appartement vond dat het slimmer was om te vertrekken, het zou echt menens worden daar.

Ze vroegen daarom een formulier aan om de grens over te mogen en na tien dagen Benidorm zijn ze weer terug naar Nederland gegaan. Onderweg sliepen ze in de auto, omdat ze vanwege corona in geen enkel hotel terecht konden."

"Mijn vader was erg moe toen hij weer thuis was. We dachten dat het aan de lange autorit lag. Hij had daarnaast in Spanje al wat darmklachten en hier in Nederland ook last van een kriebelhoestje, maar ja, dat hebben we allemaal wel eens. Ik gaf aan dat hij samen met z'n vriendin twee weken in quarantaine moest thuis, wij zouden de boodschappen wel regelen.  

Na een paar dagen belde mijn vader toch even naar de huisarts voor zijn hoestje. Hij kreeg pilletjes, maar die hielpen niet goed. Daarom kreeg hij daarna een pompje voor zijn luchtwegen. Die middag liep ik even langs het raam, om te kijken hoe het ging. Hij lag voor pampus op de bank, helemaal in elkaar gedoken. Het ging waardeloos en hij had veel pijn.

Die nacht moest de ambulance hem komen halen. Ik reed er snel naartoe en heb hem nog net de ambulance in zien lopen, het ging zo snel."

"De volgende avond belde hij mij. Hij belt niet zomaar, dus ik dacht dat hij met goed nieuws zou komen. Toen vertelde hij dat hij zo'n vier weken in slaap zou worden gehouden op de intensive care. Hij moest aan de beademing worden aangesloten, de kans dat hij hieruit zou komen was klein.

Dat was een heel emotioneel gesprek, wat moet het heftig zijn geweest voor hem om dat aan zijn kinderen en vriendin te vertellen. Ik heb hem gezegd dat hij sterk moest blijven, dat hij ons niet alleen moest laten, dat ik heel veel van hem hield.

Die nacht daarna belde de arts: het ging niet goed met mijn vader op de ic en hij zou komen te overlijden. Mijn broer, die in Australië woont, mocht er via beeldbellen bij zijn toen de beademing werd gestopt. Corona had onze vader helemaal kapot gemaakt."

"En dan is opeens je vader overleden en hebben we geen normaal afscheid kunnen nemen. Een vader die supergezond was, hij had nooit ergens last van. Het is ook zo bizar dat zijn vriendin, die constant bij hem is geweest toen hij ziek werd, nergens last van heeft gehad. Ja, alleen een beetje pijn aan de keel, meer niet. Voor haar is het ook hartstikke zwaar. Ze waren al 24 jaar samen, dag in dag uit bij elkaar. Zelfs als mijn vader alleen even ging tanken, ging zijn vriendin mee.

Waarom corona hem dan zo hard heeft getroffen? We denken dat dat komt omdat mijn vader maar één nier had.

In 1994 had hij zijn andere nier afgestaan aan zijn zoon, mijn andere broer. Die heeft daardoor nog twintig jaar kunnen genieten van het leven, maar is helaas daarna ook overleden."

"Mijn moeder is 26 jaar geleden overleden, ook uit het niets. Nu ben ik dus opeens wees en dat is keihard om te beseffen. Zeker omdat ik nu, omdat mijn andere broer in Australië woont, nog als enige overblijf in Nederland.

Nee, ik ben niet zielig hoor, ik heb onwijs veel lieve vrienden, schoonfamilie en kinderen om me heen. Maar je vraagt je wel af: waarom moet mij dit toch weer overkomen."