'Van de 20 bewoners zijn er 16 overleden, onder wie mijn krachtige oma'

Kleindochter Georgia:

"Op 27 maart was mijn oma jarig, ze werd 90 jaar oud. We zouden dit uitgebreid gaan vieren, met veel eten en vooral taart, want daar hield ze zo van. Deze prachtige leeftijd was een mijlpaal voor mijn oma. 

Zeker als je weet dat mijn oma veel ups en downs heeft gehad. Zo kwam ze als 21-jarige vrouw vanuit Indonesië aan in Rotterdam, samen met haar man. Hij was een KNIL-soldaat en ze zouden maar voor een tijdelijk verblijf naar Nederland komen. Ze sprak de taal niet en wist niets van de Nederlandse cultuur of de geschiedenis van dit land. Ze had toen nog geen idee dat ze hier haar hele leven zou blijven wonen.

Omdat opa vanwege zijn verwondingen en beschadigingen die hij had opgelopen in het Jappenkamp niet meer kon werken, is oma aan de slag gegaan. Ze heeft voor haar werk vele kilometers op de fiets afgelegd om haar gezin te onderhouden."

"In al die jaren bouwde ze veel vriendschappen op. Oma is hét bewijs dat contacten leggen niets te maken heeft met het spreken van dezelfde taal, maar met het openstaan voor de ander. Met een open hart.

Mijn oma, die altijd druk bezig was, alle markten afliep, die iedereen in haar omgeving kende, die trouw was aan haar Buginese afkomst, geëmancipeerd was en nooit afhankelijk was van een ander, kreeg een aantal jaar geleden een hersenbloeding. Al snel werd duidelijk dat het niet meer mogelijk was om zelfstandig te blijven wonen, de verhuizing naar het verpleeghuis had een grote impact op haar en op het hele gezin."

"En toen kwam ook nog corona. Alles werd afgezegd, ook de verjaardag waar we met z'n allen zo naar uitkeken. Ik vroeg familie en vrienden daarom een kaartje te sturen naar oma. Ze kreeg bloemen, taart, en zó veel kaartjes. Zo kon ze er echt nog van genieten.

Maar op tweede paasdag werd mijn vader opeens gebeld door het verpleeghuis. Hij moest met spoed komen. Het ging niet goed met oma. Ze had 40 graden koorts, bleek corona te hebben en zou de nacht waarschijnlijk niet halen. Ik woon op Malta en ondanks de lockdown kreeg mijn familie het voor elkaar om nog een vliegticket voor mij te regelen naar Nederland. Ik ben direct naar mijn oma toegegaan en ik ben ervan overtuigd dat ze heeft gewacht op mij.

In beschermende kleding heb ik met mijn vader aan haar bed gewaakt. Ik stond erbij en ik kon niks doen. Ik heb oma gestreeld met plastic handschoenen, ik kon haar niet kussen, niet in mijn armen wiegen, niet troosten. Mijn enige woorden waren: Nen sudah cukup. Ga maar, u heeft gedaan wat u kon, het is genoeg zo."

"De volgende dag is oma in verpleeghuis het Wereldhuis in Boxtel gestorven. Op haar afdeling woonden 20 mensen, helaas hebben 16 anderen het ook niet gered.

We hebben oma een mooi en waardig afscheid kunnen geven en haar ten ruste gelegd op een plekje waar de zon altijd schijnt. Het graf werd bedolven met bloemen en orchideeën. Een graf van een prachtige, sterke, humoristische, krachtige vrouw."