'Elke ochtend begroette mijn moeder ons met een grote lach'

Haar dochter Saskia:

"Iedereen die mijn moeder ooit heeft ontmoet zal vertellen wat een enorme lieve vrouw en dierenliefhebster ze was. In haar hele leven heeft ze zelfs nog nooit met iemand ruzie gehad. Ze was niet alleen onze moeder, maar ook onze beste vriendin. We konden haar alles vertellen, zelfs dingen die kinderen normaal gesproken echt niet bespreken met hun moeder. Onvoorwaardelijke liefde had ze voor ons en wij voor haar.

Haar hele leven stond in het teken van zorgen. Niet alleen voor haar vier kinderen, maar voor iedereen. Iedereen die hulp nodig had, kreeg het van haar. Altijd was iedereen welkom, altijd was het huis vol. Nooit kregen we nee als antwoord als we vroegen of iemand mocht blijven eten of logeren.

Het was ook altijd zo gezellig als we samen met mijn oma naar de markt gingen om brood en kaas te kopen. Dat is één van de mooiste herinneringen aan mijn moeder."

"Ze heeft geen gemakkelijk leven gehad. Haar eerste kindje, Robin, overleed bij de bevalling. Ook heeft ze twee scheidingen meegemaakt. Maar áltijd bleef ze positief en vrolijk.

Haar laatste jaren waren moeilijk. Ze werd getroffen door een hartinfarct, daarna kreeg ze alzheimer. Eerst woonde ze nog thuis en werd ze verzorgd door een van mijn drie broers. Toen het thuis niet meer ging, verhuisde ze naar een verpleeghuis. Daar was ze zo gelukkig en ook altijd vrolijk. 

Mijn moeder heeft zoveel overwonnen in haar leven, maar het coronavirus heeft haar klein gekregen. Op zaterdag 28 maart kregen we te horen dat ze positief was getest. Toen ging het eigenlijk nog wel goed. De woensdag daarop belden de artsen en zeiden ze dat ze positief waren. Maar twee dagen later was ze er niet meer."

"Want ineens ging het heel slecht. Maar twee van ons mochten nog bij haar op bezoek komen. Mijn broers Ramon en Micha hebben toen afscheid kunnen nemen. Onze andere broer Patrick heeft COPD en valt in de risicogroep. 

Ik heb telefonisch afscheid moeten nemen. De verpleging hield de telefoon tegen mijn moeders oor. Ik heb afscheid kunnen nemen, maar mijn moeder kreunde alleen maar. Dat was erg heftig.

Bij haar overlijden is niemand aanwezig geweest. Micha voelde aan dat het niet goed ging, en is in zijn auto gestapt en naar haar toe gereden. Op het moment dat hij parkeerde, was ze overleden. Het is een kleine troost dat ze nu in de hemel is en haar eerste zoon en mijn opa en oma terug kan zien. 

Als we haar nog iets konden vertellen dan zou dat zijn hoeveel we van haar houden en wat een goede moeder ze was. Nooit heeft ze tegen ons geschreeuwd of geslagen, elke ochtend begroette ze ons met een grote lach omdat ze zo blij was dat we weer wakker waren.
Ze heeft ons meegegeven dat we er voor elkaar moeten zijn en daar zullen we altijd mee doorgaan. Wij vieren zullen er altijd voor elkaar zijn wat er ook gebeurt."