'Een dag na de uitvaart van mijn oom en moeder stierf mijn broer'

Hun zus, dochter en nichtje Anna: 

"Mijn broer, moeder en oom zijn alle drie tegelijk ziek geworden. Ik belde op donderdag 13 maart met mijn moeder. Zij voelde zich beroerd, vertelde ze. In het gesprek liet te terloops vallen dat mijn broer ook ziek was. Hij was er nog beroerder aan toe dan mijn moeder.

'Als het maar geen corona is', ging er door mijn hoofd. We stonden toen nog aan het begin van alle maatregelen. Op de dag dat mijn broer werd opgenomen in het ziekenhuis, gingen de scholen net dicht. Dat was 16 maart."

"Later die dag werd ook mijn moeder opgenomen in het ziekenhuis. Ze had verschijnselen van uitdroging. 'Het zal wel een buikgriepje zijn. Met een kuurtje is ze er zo weer bovenop', dachten we toen nog. Toen het bij zowel mijn broer als mijn moeder om corona bleek te gaan, hoopten we nog op de milde variant. 

Maar mijn moeder verslechterde binnen een paar dagen. Ze kon vanwege een onderliggende hartaandoening niet meer opgenomen worden op de intensive care. 'Mocht het slechter gaan, dan moeten we u laten gaan', zeiden de artsen tegen haar. 'Dat is goed', zei ze. Ze had er vrede mee, maar wilde wel weten hoe het met Sam ging. Ze ontspande toen ze hoorde dat het goed ging en op 24 maart, een week na de opname, overleed mijn moeder rustig in haar slaap."

"Ook mijn oom was toen al ziek geworden en ook hij ging snel achteruit. Een korte week na de opname van mijn moeder, werd hij opgenomen maar dan in een ander ziekenhuis. Daar overleed hij twee dagen na zijn zus, op 26 maart. 

Mijn broer Sam bleef al die tijd redelijk stabiel. Zijn situatie ging niet achteruit, maar ook niet vooruit. Hoewel het virus na verloop van tijd wel uit zijn lichaam was, vocht hij er nog steeds tegen."

"Sam heeft niet meer geweten dat de uitvaart van zijn moeder en oom op dezelfde dag werd georganiseerd. Op 31 maart konden we tegelijkertijd van hen afscheid nemen. 

Ik was net twee uur thuis van de uitvaart toen ik gebeld werd door het ziekenhuis. 'U kan maar beter afscheid komen nemen. Wij denken niet dat uw broer het gaat halen.' In de kleding die ik aanhad bij de uitvaart van mijn moeder en oom, ging ik samen met mijn schoonzus en haar kinderen naar mijn broer om afscheid te nemen. Hij was in een diepe slaap, maar we hielden zijn handen vast. We huilden en spraken tegen hem.

Op 1 april werden de machines stopgezet. Binnen een minuut overleed hij. Zijn lichaam was helemaal op."

"De tijd daarna leefde ik in een roes. Binnen een week was ik mijn moeder, oom en broer verloren. Ik werd geleefd en stond op de automatische piloot. En het is allemaal nog steeds niet helemaal gedaald.

Zo ging vorige week mijn dochter voor het eerst naar school. Op zo'n moment zou ik graag met mijn moeder bellen, maar dat gaat nu niet meer.

Mijn moeder stond volop in haar leven. Ze was een ondernemende en levenslustige vrouw. Zo vertrok ze op 21-jarige leeftijd met de boot naar Australië om daar in een ziekenhuis te werken. Ze ontmoette daar mijn vader en samen keerden ze weer terug naar Nederland. Uiteindelijk zijn ze gescheiden, en is mijn vader terug naar Australië gegaan.

Mijn moeder hield daarnaast van pottenbakken, fietsen en wandelen. Door de reuma ging dat helaas de laatste tijd niet meer. Hierdoor vielen de dingen waar ze van genoot, weg."

"Voor mijn vader van 72 is het nu ook lastig. Hij moest alles via de telefoon horen omdat hij in Australië woont met mijn stiefmoeder. Elke dag belde hij naar de ic om te checken hoe het met zijn Sammy ging. Er gingen geen vluchten vanuit Australië, dus hij kon zijn zoon alleen zien liggen in het ziekenhuis via een videogesprek. Dat was heel erg.

Sam was eigenlijk een hele normale, gewone jongen. Hij stond midden in het leven en was er altijd voor ons. Je hoefde maar met je vingers te knippen, en hij hielp je. Mijn broer was al jaren actief bij de buurtvereniging, in het dorpsleven en bij de fanfare. Hij was een echte familieman en deed alles voor zijn vrouw en drie dochters van 5, 7 en 11 jaar oud. 

En hij was een enorme plaaggeest naar mij toe, zijn zusje. We waren niet de beste vrienden, maar zeker ook geen vijanden. De simpele dingen en die plagerijen, die mis ik nu."

"Mijn oom Jan, de broer van mijn moeder, was net zo'n rustige man als mijn eigen broer. Hij was absoluut niet materialistisch, bij hem thuis was het altijd een rotzooi. Veel had hij niet nodig en dure dingen al helemaal niet. Mijn oom stond net als mijn broer voor iedereen klaar. Hij was een vriendelijke man, die soms knorrig uit de hoek kon komen. Hij was zorgzaam en vroeg toen hij in het ziekenhuis lag, alleen maar naar mijn moeder en mijn broer. Hij heeft nooit meer geweten dat zijn zus gestorven is. 

Mijn moeder, mijn oom, hun zus en een neef gingen elke woensdag samen kibbeling eten. Die zus overleed een paar jaar geleden aan de gevolgen van kanker. Nu zijn mijn oom en moeder overleden aan de gevolgen van corona en blijft mijn neef alleen over. Dat is heel bizar."