RTL Nieuws

'Mijn vader fietst boven een ereronde, dat heeft hij wel verdiend'

Karlijn Houterman · 25 april 2020 · Aangepast: 18 mei 2020

In deze serie laten we nabestaanden aan het woord over hun geliefden die zijn overleden door corona. Deze keer een eerbetoon aan Koos van Kuijen (91) uit Wateringen. Dossier zij stierven door corona

'Mijn vader fietst boven een ereronde, dat heeft hij wel verdiend'

Zijn dochter Maud:

"Vroeger deed mijn vader aan boksen. Hij deed mee aan nationale en internationale wedstrijden en sleepte daarbij veel prijzen in de wacht. Bijna altijd werd hij bekroond tot mooiste stijlbokser van het toernooi. Hij schaatste ook graag en reed vaak een paar rondjes op de Uithof of op plassen natuurijs.

Maar wielrennen was mijn vaders lust en zijn leven. Via die sport ontmoette hij ook mijn moeder: in 1953 zagen ze elkaar voor het eerst tijdens een wielerronde. Ze trouwden in 1958 en in datzelfde jaar werd ik geboren. Later kregen ze samen vier kinderen, tien kleinkinderen en één achterkleinkind."

"Toen hij 19 jaar was moest hij vechten in Indonesië. Deze zinloze oorlog heeft bij hem diepe sporen achtergelaten."

"Toen mijn vader 53 jaar was, mocht hij om medische redenen met vervroegd pensioen. Mijn moeder zei: 'Ga toch lekker fietsen', en dat heeft hij nooit meer losgelaten. Zo bracht hij veel bezoeken met zijn racefiets aan mensen die hij in Nederland en Spanje door de jaren heen had leren kennen en deed hij ook vaak mee aan wedstrijden. Zo heeft hij vijftien keer deelgenomen aan de officieuze wereldkampioenschappen voor masters in Tirol in Oostenrijk.

Hij ging ook altijd naar alle reünies van de oorlog, waar hij zijn kameraden weer tegenkwam. Toen hij 19 jaar was, moest hij vanwege de dienstplicht vechten in Indonesië. Deze zinloze oorlog heeft bij hem diepe sporen achtergelaten, maar zoals zovelen wilde hij daar eigenlijk nooit over praten. Als veteraan liep hij wel elk jaar mee met het defilé in Den Haag."

"Hij had het goed in het verzorgingstehuis, maar hij miste zijn fiets waar hij tot zijn 89ste nog op had gereden."

"Net voor het 60-jarig huwelijksjubileum van mijn vader en mijn moeder, overleed mijn moeder. Ze werd 82 jaar. Tijdens de crematie droeg mijn vader zijn trouwkostuum met blauw-witte streepjes. Het zat hem als gegoten. Na al die jaren was hij door het fietsen slank gebleven.

Na het overlijden van mijn moeder kon mijn vader, onder meer vanwege een operatie aan zijn hartklep, niet meer thuis blijven wonen en kwam hij terecht in het verzorgingstehuis. Hij had het goed daar, maar hij miste zijn fiets waar hij tot zijn 89ste nog op had gereden. Oud worden vond hij niet erg, maar oud zijn wel.

Gelukkig kon hij in het verzorgingstehuis op een revalidatiefiets met een beeldscherm zijn rondjes blijven maken. Daar maakte hij elke dag gebruik van en hierdoor zijn zijn benen altijd slank gebleven."

"Zijn uitspraak was altijd: Niet in bed blijven liggen, want de meeste mensen sterven erin."

Op 1 april kreeg mijn vader te horen dat hij positief getest was op het coronavirus. Hij had altijd ontzettend veel humor, elke zin was raak. Maar dit was echt geen grap.

Het ging daarnaast al wat langer niet goed met hem. Zo was hij drie keer gevallen en had hij last van een steeds opspelende blaasontsteking. En dan ook nog corona. Dit was te veel om van te kunnen herstellen helaas. Hij heeft ruim twee weken op bed gelegen, en dat was niets voor hem. Hij zei namelijk altijd: 'Niet in bed blijven liggen, want de meeste mensen sterven erin.' Dat hij daarmee uiteindelijk gelijk had gekregen, vertelde hij nog met een lach op zijn gezicht.

Mijn zus Stella heeft tijdens de uitvaart nog een laatste rit samen met onze vader gemaakt: hij lag in de rouwauto en zij reed op het fietspad ernaast. Op zijn fiets.

Ik weet zeker dat hij nu boven een ereronde fietst, een ronde die hij zo heeft verdiend."

Eerbetoon

Elke dag horen we hoeveel mensen er zijn overleden aan het coronavirus. In deze serie portretteert RTL Nieuws mensen achter de cijfers. Nabestaanden kunnen zelf hun geliefde aandragen door een mail te sturen naar eerbetoon@rtl.nl.

Het eerbetoon verschijnt vervolgens op deze pagina.

Deel artikel

Onderdeel van dossier

Zij stierven door corona

Lees meer over

In memoriam Coronavirus Wateringen

'Mijn vader fietst boven een ereronde, dat heeft hij wel verdiend'

Eerbetoon

Meer van het dossier 'Zij stierven door corona'

'Kon ik maar naar India, om te zien dat ze er niet meer zijn'

'Na versoepelen verloor ik mijn oom, tante, vader en moeder'

'Ik kreeg één minuut om haar een laatste keer te spreken'

'Ineens die vernietigende woorden: meneer, u komt te overlijden'

'Nicole is geen cijfer, maar een vrouw van 29 die is overleden'

'Mijn vader, 58 en gezond, kon niet geloven dat hij doodziek was'

'Dat ik 25 ben en geen moeder meer heb, is heel onwerkelijk'

'Haar baan was haar alles, maar kostte haar het leven'

'Hij lag met een glimlach in de kist, het was goed zo'

'Mijn vader moest en zou bij mijn moeder blijven'

'Het was een sluipmoordenaar, ze had geen schijn van kans'

'Ik bid elke dag dat anderen dit niet mee hoeven te maken'

'Samen op de trouwkaart, samen op de rouwkaart'

'Ik bracht hem na zijn dood terug naar de feestjes'

'Leo kwam hier voor een operatie, maar komt nooit meer thuis'

'65 jaar was Joop samen met Bep: hand in hand is hij gestorven'

'In heel Europa was er niemand zoals hij'

'Voor ons was het Frank, voor anderen een ijshockey-icoon'

'Op school missen ze mijn moeder heel erg: ze was zo lief'

'Ik ben een gebroken moeder: echt alles mis ik aan Wesley'

'Herman wilde anderen altijd verder helpen, zijn hele leven lang'

'Opa was 97: een mooie leeftijd, toch ben ik boos'

Het leven van Yvette (35) was nog lang niet voltooid

'Bij het afscheid kon er niemand voor hém zijn'

'We twijfelden of corona bestond in Groningen, en toen werd hij ziek'

'Een troost: ze leefden maar een paar dagen zonder elkaar'

'Na haar dood ben ik de passie voor mijn werk als verpleegkundige verloren'

'Mijn moeder was de koningin, nog meer dan Beatrix'

'Zo'n mooi mens, de wereld kan wel meer Dickies gebruiken'

'Ik lees zijn gedichten nu, als ik hem weer even nodig heb'

'Hij kreeg in 2007 Q-koorts, en nu corona: domme pech'

'Zo bescheiden als je leefde, zo bescheiden ben je gestorven'

'Na zijn overlijden vonden we een brief terug aan mijn moeder'

'Ik hoop mijn moeder op deze manier in het licht te zetten'

'Opeens was mijn topfitte vader overleden, en ben ik nu wees'

'Dit jaar zou ik trouwen, mijn vader zou me weggeven'

'Na haar dood heeft Ruud geen oog meer dichtgedaan'

'Een dag na de uitvaart van mijn moeder stierf mijn broer'

'Haar deur stond altijd open, voor een praatje bij een bakkie'

'Gelukkig wist hij niet dat ook zijn moeder is overleden aan corona'

'Ik denk nog altijd dat ze zo terug kunnen komen uit Spanje'

'De kinderen snappen niet dat hij nooit meer thuiskomt'

'Drie verdrietige kinderen, met onze ouders in ons hart'

'Elke ochtend begroette mijn moeder ons met een grote lach'

'Maakte niets uit waar je in geloofde, ze stond voor je klaar'

'Ik app m'n vader nog steeds, ook al krijg ik geen reactie meer'

'Mijn ouders konden absoluut niet zonder elkaar'

'Hij was oneindig dankbaar voor wat Nederland hem heeft gegeven'

'Moeder werd maar 58, maar heeft alles uit haar leven gehaald'

'Ik ben mijn vader, moeder en oom binnen 9 dagen verloren'

'Zonder corona was ze 94 jaar geworden, net als haar moeder'

'Binnen 2 weken was er van die sterke man niets meer over'

'Mijn moeder heeft ons geleerd wat liefde is'

'2020 zou ons jaar worden, en toen werd Walter ziek'

'Van de 20 bewoners zijn er 16 overleden, onder wie mijn oma'

'We konden pas afscheid nemen toen hij al in een kist lag'

'Wat begon als een droomreis, eindigde met reis zonder afscheid'

'Christian was kerngezond, fit en stond vol in het leven'

'We hadden de grootste lol met de snapchat-filters'

'Als Molukker zocht hij jaren naar een eigen identiteit'

'Mijn vader heeft het altijd gezegd: als ze gaan, dan gaan ze samen'

'Mijn moeder had nooit gedacht dat ze al zo snel alleen zou zijn'

'Mijn opa is overleden, en dat wil ik van de daken schreeuwen'

'Ik ben moe, niet bang. Dat waren de laatste woorden tegen mij'

'Moest op mijn mobieltje zien hoe ze haar laatste adem uitblies'

'Ze was net een week 70 en nog lang niet toe aan de dood'

'Zo veel tegenslagen in het leven, en dan ook nog corona'

'Mijn moeder wilde een rode kist, haar lievelingskleur'

'Zelfs in zijn kist lag hij met een lach op zijn gezicht'

"Hij was op, huilde en zei: 'Het gaat niet meer, mijn meisje.'"

'We hebben maar één keer gevochten, toen ik negen was'

'Deze eenzame dood had ze niet verdiend'

'Twee kisten zien staan in de rouwauto: dat was zo onwerkelijk'

'Oma Beer was vandaag jarig geweest, we knipogen even naar de hemel'

'Henk zorgde voor mensen, maakte niet uit voor wie'

'Zo trots op hoe hij heeft geknokt tegen deze rotziekte'

'Ze was mijn moeder, maar ook mijn allerbeste vriendin'