'De leerlingen op school missen mijn moeder heel erg: ze was zo lief en sociaal'

Haar dochter Demi:

"Ik was, en ben, vooral boos. Niet zo zeer verdrietig, maar écht boos. Mijn moeder stond middenin het leven: haar huis was in juni nog gerenoveerd, ze was kerngezond, werkte heel hard als onderwijsassistent op een middelbare school in Amsterdam. Ze moest nog met pensioen gaan, het genieten moest nog gaan beginnen, ze was ten slotte nét oma geworden. En dan dit.

Waarom nou net mijn moeder? Waarom nou net deze jonge fitte vrouw? Blijkbaar discrimineert het virus niet op leeftijd, of op afkomst. Het kan ieders moeder overkomen."

"Mijn moeder en ik waren heel close samen, dat komt misschien omdat ze mij en mijn zus in haar eentje heeft opgevoed. Als kind was ik niet de makkelijkste en nam ik alles wat ze voor me deed voor lief. Maar in de loop der jaren besefte ik wat ze voor mij betekende, en wat voor een onvoorwaardelijke liefde ze voor mij was.

Ze stimuleerde mij altijd om verder te studeren, om gelukkig te zijn, om net iets meer te bereiken dan ik zelf dacht dat ik zou kunnen. En toen ze een aantal jaar geleden borstkanker kreeg, werd de band tussen ons alleen maar sterker.

We belden elke dag met elkaar, soms wel twee keer op een dag. Zo ook die maandag, toen ze voor het eerst vertelde dat ze zich niet zo lekker voelde. 'Misschien ben je gewoon moe, mam', zei ik tegen haar. Maar naarmate de dagen vorderde, werd het alleen maar erger. Ik zorgde daarom dat ik elke dag bakjes eten bij haar voordeur zette en ze maakte zelf een afspraak bij een testlocatie."

"Op zaterdag deed ze de test, maar op zondag was ze al zo benauwd dat ze niet eens meer zelf een kopje thee kon zetten. Ik begon me inmiddels echt zorgen te maken en ik wilde dat ze naar de eerste hulp ging. Het telefoontje daarnaartoe kon ze door ademtekort al niet meer zelf plegen. Toch besloten de artsen uiteindelijk dat ze niet hoefde te komen, maar dat de volgende dag een huisarts naar mijn moeder zou komen kijken.

Twee uur voordat de huisarts er was, kregen we de uitslag van de test. Wat waren we opgelucht: de uitslag was negatief. Gelukkig, dachten we nog, geen corona. Maar de huisarts had daar zijn twijfels over. Mijn moeder had namelijk al een dubbelzijdige longontsteking, ze moest daarom alsnog met spoed naar het ziekenhuis. Daar werd een tweede test gedaan, die helaas toch positief bleek te zijn.

Vanaf dat moment zijn we in een andere wereld terechtgekomen: de coronawereld. Mijn moeder werd naar de cohortafdeling gebracht, kreeg daar extra zuurstof en wij moesten beschermende kleding aan."

"Mijn moeder was uitgeput, zeiden de artsen in het ziekenhuis. Haar spieren van haar longen waren zo moe, dat andere spieren werden gebruikt om te ademen. Het zou één nachtje aangekeken worden, maar al snel kreeg ik een telefoontje van mijn moeder: 'Ik ga naar de ic.'

De volgende dag mocht ik naar haar toe, en in het ziekenhuis vertelden ze mij al snel dat ze mijn moeder in slaap wilden brengen. Dat was heel zwaar voor mij en mijn moeder. Vooral omdat we elkaar dus elke dag, de hele dag door, spraken. Dat we niet wisten wanneer dat weer zou kunnen, was verschrikkelijk. Het kon een week zijn, of misschien een maand?

Ze zei nog tegen de artsen: 'Als jullie me maar weer wakker maken voor Demi's verjaardag'. Ik was vorige week jarig..."

"We hebben afscheid genomen van elkaar met in ons achterhoofd dat het goed zou komen. Dat zeiden de artsen ook tegen mij voordat ik de intensive care opkwam: 'Je moeder is 54 jaar, fit, gezond, de kans dat ze hieruit komt is heel groot, wij maken ons geen zorgen.' Daarom konden we zelfs nog grapjes maken. Zo wilde ze mij toch nog even op het hart drukken dat als er dan tóch iets zou gebeuren, ik wel moest weten dat ik mijn draadjesvlees beter moet kruiden in de toekomst.

Maar natuurlijk hebben we ook gezegd wat we moesten zeggen. Zo pakte ze op een gegeven moment mijn gezicht vast, wat eigenlijk niet mocht, en zei ze: 'Jij bent mijn mooie meid, jij bent mijn trots, ik hou van jou.' Ik zei dat ik ook zo trots op haar was, en dat het oké was als ze ging slapen."

"De dagen die volgden, waren zwaar. De situatie van mijn moeder ging zo snel achteruit, dat na een week werd besloten dat ze moest worden overgebracht naar een academisch ziekenhuis. Normaal gesproken zou dat het Academisch Medisch Centrum in Amsterdam zijn, maar daar hadden ze geen plek voor haar. Daarom moest ze naar Groningen, we vonden het verschrikkelijk.

Ze werd daar aangesloten op een hartlongmachine (ECMO), een heftige ingreep maar gelukkig ging dat goed. Ik reed elke dag 3,5 uur om bij mijn moeder te kunnen zijn. En op de momenten dat ik niet bij haar was, belde ik het ziekenhuis om te vragen hoe het met haar ging. Ze lag er nog niet eens een week toen we opeens een telefoontje kregen met de mededeling dat haar pupillen niet meer reageerden, er werd besloten om een CT-scan te doen. Toen ik dat hoorde, voelde het alsof mijn hart ermee stopte.

Ik, mijn vriend, mijn zus, de pasgeboren baby en mijn zwager moesten naar het ziekenhuis komen. Natuurlijk probeerden we optimistisch te blijven, maar van binnen vreet je jezelf helemaal op. We werden apart geroepen en daar werd ons medegedeeld dat mijn moeder door corona een hele heftige hersenbloeding had gehad. Ze was hersendood. 

Hoe dan? We hadden zo hard gevochten samen om dit virus te bestrijden. Ik voelde me zo machteloos. Het enige wat ik nog kon doen, was haar vasthouden. Ik had mijn moeder namelijk beloofd, toen ze ging slapen, dat ik altijd bij haar zou zijn. Dat ze nooit alleen zou zijn. Ik heb daarom tot in de laatste seconde met mijn ene hand haar hand vastgehouden, en mijn andere hand op haar hart gelegd. Tot de machines uit gingen, was ik bij haar."

"We weten niet hoe mijn moeder corona heeft opgelopen. Misschien kwam het door de buren. Daar ging ze namelijk vlak voordat ze ziek werd langs, omdat de kat bij hen binnen zat. Maar het kan natuurlijk ook op school zijn gebeurd. Daar werkte ze, als ze geen les hoefde te geven, als baliemedewerkster en zag ze honderden leerlingen op een dag voorbijkomen. 

Een aantal van die leerlingen hebben mij trouwens een kaart gestuurd. Er stond op hoe erg ze mijn moeder missen, en dat ze zo lief en sociaal was. Sommige leerlingen hebben het wel eens wat moeilijker op school, en mijn moeder steunde juist hen dan extra hard. Dat wist ik natuurlijk al, maar het is fijn om dat achteraf nog te horen van hen.

Van de directeur van de school heb ik ook veel steun gekregen. Hij belde mij in die twee weken dat mijn moeder in het ziekenhuis lag elke avond om half acht op om te vragen hoe het ging. Dat was zo aardig van hem. Toen ze te horen kregen dat mijn moeder was overleden, is de school een dag dichtgegaan. Iedereen was daar onwijs geschrokken. Nu is er een herdenkingsruimte ingericht, waar ik afgelopen week even ben gaan kijken. Er stonden heel veel bloemen, en naast de foto van mijn moeder hadden collega's haar voorletter in kaarsjes gebrand. Het was zwaar om te zien, maar ook fijn."

"Nu, twee weken na haar overlijden, heeft de woede en boosheid die ik zo heftig voelde voor het eerst plaatsgemaakt voor verdriet. Heel langzaam begint het tot me door te dringen wat er is gebeurd, al zal het nog heel lang duren voordat ik het volledig besef.

Verder heeft mijn lichaam het zwaar op dit moment. Ik heb namelijk dagenlang zo hard gerend om een doel te bereiken. Nu dat doel opeens weg is, is mijn lichaam op. Ik slaap 14 uur op een dag, ik ben in de afgelopen dagen 5 kilo afgevallen en mijn haren beginnen uit te vallen. Maar geloof me: je wil liever 100 kilo wegen mét een moeder, dan afvallen zonder moeder.

De artsen begrijpen nog steeds niet waarom corona zo hard heeft toegeslagen bij mijn moeder. Er zijn verschillende onderzoeken gedaan, maar ze hebben niets kunnen vinden. En juist daarom deel ik dit verhaal. Het is namelijk het bewijs dat het ieders moeder kan overkomen. 

Daarom wil ik tegen iedereen zeggen: knuffel je moeder vandaag even extra als je straks thuiskomt. Want ik kan het niet meer."