'De kinderen snappen niet dat hij nooit meer thuiskomt'

Zijn vrouw Claire:

"Op een gegeven moment begon Cyriel te hoesten en had hij slijm in zijn keel. We dachten aan een griepje, maar stiekem had ik al had het idee dat het ook corona kon zijn. Alsjeblieft, dacht ik, alsjeblieft geen corona. Want áls het corona zou zijn, zou hij dat niet overleven."

"Zes maanden geleden werd Cyriel opgenomen in het ziekenhuis omdat hij galsteentjes had. Het zou een dagopname zijn. Gewoon een operatie en daarna weer naar huis.

Maar die operatie ging mis, er werden per ongeluk twee gaatjes in zijn galbuis geprikt waardoor constant gal in de buik bleef lopen. Die gaatjes kregen ze vervolgens niet dicht, de hele buikwand werd aangetast. Het ging hierdoor steeds slechter met Cyriel en uiteindelijk lag hij zes maanden lang in een ziekenhuisbed.

Na 23 ingrepen kwam er eindelijk weer een vooruitzicht op een beter leven. De dokter zei tegen Cyriel: je lichaam is weer aan het winnen. Eindelijk eens goed nieuws. Hij was daarom weer begonnen zijn spiermassa terug te krijgen en kon bijvoorbeeld alweer fietsen in bed."

"Toen brak het coronavirus uit. Sinds de eerste besmetting in Nederland is er niemand meer bij hem op bezoek geweest, uit voorzorg. Dat begreep hij zelf niet goed. Hij kreeg in het ziekenhuis maar nauwelijks mee wat er in de buitenwereld aan de hand was.

Zelf begon hij na drie weken last te krijgen van een hoestje. Vanwege die coronasymptomen werd een test gedaan en de volgende dag werd hij al in quarantaine geplaatst. Uiteindelijk kreeg ik een telefoontje met de uitslag: inderdaad, positief getest op corona.

Cyriel was op dat moment heel zwak. Hij lag al maanden aan de sondevoeding, al zes maanden in bed. Dit kon hij er echt niet bij hebben. Toch bleef hij positief: ik moest me maar geen zorgen maken, en op de afdeling lagen patiënten die het veel zwaarder hadden, volgens hem. 'Die klonken echt als een tractor', appte hij nog."

"Een paar dagen later werd ik weer gebeld door de artsen. Ik mocht Cyriel na weken weer even bezoeken. Ik kwam helemaal aangekleed in een beschermend pak zijn kamer binnen, waar zes artsen op mij stonden te wachten. Geen goed nieuws. We moesten praten over de situatie van Cyriel.

Aan de beademing op de intensive care zou hij niet komen te liggen, daar was hij al te zwak voor. Daarom werd er besloten om hem naar de medium care te brengen. Maar na twee dagen ging het ook daar niet meer goed. We moesten komen om afscheid te nemen. Het zou niet goed meer aflopen met hem."

"Cyriel en ik hebben twee jonge kindjes: Ciske (2) en Lola (1). Uit een eerdere relatie heeft hij nog twee kinderen van 12 en 13 jaar. Voor zijn kinderen deed hij alles.

Hij werkte als kapitein op een cruiseschip dat door alle binnenwateren van de Noordzee tot aan de Zwarte Zee voer. Drie weken op het schip, één week thuis, zo deelde hij zijn leven in. Hij was ontzettend ambitieus en het schip, de bemanning en het hele nautische team voelden als een tweede familie voor hem.

Als hij dan weer thuis was, was het altijd feest. Hij was zo'n vrolijke man, met onwijs veel energie, altijd positief. Hij had een levenslust om jaloers op te zijn. We konden urenlang lachen met elkaar en Yahtzee spelen tot diep in de nacht. Dan waren we weer eens de tijd vergeten samen. Wat kon ik ook goed met hem praten. Dat is de voornaamste reden dat ik hem zo geweldig vond: de gesprekken die je met hem kon hebben.

We hadden nog zo veel mooie toekomstplannen. Maar het eerste wat moest gebeuren, zodra hij zou worden ontslagen uit het ziekenhuis, was er even tussenuit gaan samen. De tijd inhalen die we de afgelopen periode hadden gemist, samen met het gezin."

"Uiteindelijk moesten zijn kinderen, samen met zijn ex-vrouw, naar het ziekenhuis komen. Ze hebben hun papa die dag voor het laatst gezien, het was allemaal zo onwerkelijk.

Ik mocht die nacht gelukkig blijven slapen in het ziekenhuis. Dat wilde hij graag. Hij zei: 'Ik kan toch niet doodgaan? Ik wil dit nog helemaal niet, ik ben pas 42.' Hij was er echt van overtuigd dat hij ooit weer thuis zou komen, na al die maanden. Hij was zo trots dat hij onlangs nog tien minuten had kunnen fietsen, dat hij eindelijk weer zelf iets had kunnen eten.

Hij was totaal in shock dat hij nu door corona zou komen te overlijden, helemaal aan het trillen. We geloofden het samen gewoon niet. Ik vroeg hem wat ik zonder hem moest. Hij zei: 'Wat er ook gebeurt, blijf sterk. We doen dit samen en blijven samen.'

Hij is uiteindelijk in slaap gevallen en na twee dagen werd zijn ademhaling rustiger, langzamer. Zijn handen werden koud, zijn gezicht werd wit. Ik ben opgestaan, heb hem vastgepakt en gezegd: 'Stop met vechten, ik ga naar de kindjes toe en zal ze goed verzorgen.' Toen blies hij zijn laatste adem uit, hij is op 9 april in de ochtend overleden aan het coronavirus."

"Ik mis alles aan Cyriel: zijn schaterlach, vrolijkheid, de gesprekken, zijn vertrouwen, wij als team. Ik mis zijn thuiskomen, na drie weken op het water, ik keek er altijd zo naar uit. En hij ook. Dan kookte hij voor ons, dat kon hij zo ontzettend goed, we genoten elke minuut van elkaar.

Ik moet nu verder, alleen met twee jonge kinderen. Weer helemaal opnieuw beginnen. Een nieuw huis zoeken bijvoorbeeld, want in verband met de financiën die wegvallen, kunnen we hier niet blijven wonen. 

We hebben een groot houten anker in de woonkamer neergezet waar de kinderen foto's van papa op hebben geplakt. Papa is dood, dat vertel ik ook, ik wil niet tegen de kinderen liegen. Maar wat is dood? Ze snappen dat papa er nu niet is, maar beseffen niet dat hij nooit meer thuiskomt.

En ik misschien ook nog niet."