'Herman wilde anderen altijd verder helpen, zijn hele leven lang'

Zijn schoonzoon Marcello:
"Herman was de meest bijzondere schoonvader die je maar zou kunnen hebben. Eerlijk is eerlijk: ik heb nooit een andere schoonvader gehad, maar toch weet ik dat zeker. Het was een schat van een vent, een echte vriend. Iemand die nooit ruzie heeft gemaakt met anderen, maar anderen juist altijd verder wilde helpen.
Dat deed hij ook, zijn hele leven lang. Zo zorgde hij er vroeger bijvoorbeeld voor dat er bijbels achter het IJzeren Gordijn kwamen, hij smokkelde ze mee in een busje. Dan reden ze vanuit Nederland naar Polen, Roemenië en Albanië. Niet alleen bijbels gingen mee trouwens, want als de grensdouane moeilijk begon te doen, gaven ze hen wat vrouwenbladen mee zodat ze toch door mochten rijden."
"Later ging hij naar landen als Griekenland en Israël om organisaties te helpen met voeding en landbouw, daar was hij gespecialiseerd in. In Nederland was hij tuin- en landschapsarchitect en ontwierp hij het mooiste park van Schiedam: park Kethel.
Daarnaast was hij tot aan zijn pensioen directeur van de begraafplaats en heeft hij tot aan zijn dood veel vrijwilligerswerk gedaan. Zo sprak hij elke dinsdag in Schiedam mensen aan om te vragen hoe het met hen ging, als het nodig was bad hij voor hen.
We denken dat dit ook het moment is geweest dat hij besmet is geraakt met het virus. Want waar anders? Hij hield zich sinds maart aan alle regels."
"Herman had niet gelijk door dat hij corona had opgelopen. Hij voelde zich niet zo lekker, maar kon nog wel alles doen. Zijn vrouw Nanny was vanaf dat moment ook niet lekker, vooral erg moe. Toen zij op 10 oktober zó moe was dat ze duizelig werd en viel, brak ze haar enkel. Ze belde haar zoon op en die zag gelijk dat het foute boel was.
De huisarts kwam en constateerde dat Herman en zijn vrouw zo snel mogelijk naar het ziekenhuis moesten. Herman werd met de ambulance naar Zwolle gebracht, Nanny moest naar Rotterdam.
Al snel vertelden verpleegkundigen ons dat Herman niet naar de intensive care zou worden gebracht, hij zou niet meer gered kunnen worden. Voor ons is het nog steeds een raadsel waarom hij die kans niet gekregen heeft. Hij had geen onderliggend lijden, was nog hartstikke fit. Zo fietste hij twaalf dagen voor zijn dood - net als iedere week - van Schiedam naar mijn huis in Hellevoetsluis om te komen tuinieren."
'Na 60 jaar huwelijk moest Nanny via een livestream afscheid gaan nemen van haar man.'
"Vier van de vijf kinderen zijn naar het ziekenhuis gekomen om afscheid te nemen. De ander, mijn vrouw, ging naar het ziekenhuis in Rotterdam om een livestream op te zetten. Want na 60 jaar huwelijk moest Nanny via een livestream afscheid gaan nemen van haar man.
Ik heb het niet willen zien, ik vond het te heftig. Maar ik weet dat ze hebben gezegd hoeveel ze van elkaar houden, dat ze elkaar kusjes hebben gegeven via het scherm. En mijn schoonmoeder heeft verteld hoe erg ze het vond dat hij eerder zou gaan.
Toevallig hoorde ik de laatste keer dat Herman bij mij op bezoek was hoe zij elkaar hebben leren kennen. Ze waren allebei uitgenodigd op hetzelfde feestje en ontmoetten elkaar daar. Ze hadden een nieuwe afspraak gemaakt maar mijn schoonmoeder kwam toen niet opdagen. Ze bleek in een streng gereformeerd gezin op te groeien, en ze wist niet goed of dat afspraakje wel mocht van haar ouders. Later kwamen ze elkaar toevallig toch weer een keer tegen, en toen bleek de liefde zo sterk dat ze een relatie kregen."
"Mijn schoonmoeder is nu herstellende van corona, fysiek komt ze er wel weer bovenop. Emotioneel gezien zal ze zich nog moeten gaan realiseren wat er allemaal is gebeurd. De klap zal nog gaan komen, daarom bereiden wij nu een schema voor zodat er altijd iemand bij haar in de buurt is.
De honderden kaarten die we als familie krijgen, vanuit de hele wereld, sterken ons.
Toch moet ik zeggen dat ik het ook moeilijk heb. In de Albert Heijn heb ik zelfs nog ruzie staan maken met iemand. Een man stond bij de broodafdeling aan alle kaiserbroodjes te voelen. Ik zei: 'Meneer, dat kan toch niet?' Hij werd boos en ik moest me nergens mee bemoeien. Maar twee dagen daarvoor had ik mijn schoonvader moeten begraven. Dat mensen dan lak hebben aan de coronaregels, is ongelooflijk om mee te maken."
Eerbetoon
Elke dag horen we hoeveel mensen er zijn overleden aan het coronavirus. In deze serie portretteert RTL Nieuws mensen achter de cijfers. Nabestaanden kunnen zelf hun geliefde aandragen door een mail te sturen naar eerbetoon@rtl.nl.
Het eerbetoon verschijnt vervolgens op deze pagina.
Onderdeel van dossier
Zij stierven door corona
Meer van het dossier 'Zij stierven door corona'

'Kon ik maar naar India, om te zien dat ze er niet meer zijn'

'Na versoepelen verloor ik mijn oom, tante, vader en moeder'

'Ik kreeg één minuut om haar een laatste keer te spreken'

'Ineens die vernietigende woorden: meneer, u komt te overlijden'

'Nicole is geen cijfer, maar een vrouw van 29 die is overleden'

'Mijn vader, 58 en gezond, kon niet geloven dat hij doodziek was'

'Dat ik 25 ben en geen moeder meer heb, is heel onwerkelijk'

'Haar baan was haar alles, maar kostte haar het leven'

'Hij lag met een glimlach in de kist, het was goed zo'

'Mijn vader moest en zou bij mijn moeder blijven'

'Het was een sluipmoordenaar, ze had geen schijn van kans'

'Ik bid elke dag dat anderen dit niet mee hoeven te maken'

'Samen op de trouwkaart, samen op de rouwkaart'

'Ik bracht hem na zijn dood terug naar de feestjes'

'Leo kwam hier voor een operatie, maar komt nooit meer thuis'

'65 jaar was Joop samen met Bep: hand in hand is hij gestorven'

'In heel Europa was er niemand zoals hij'

'Voor ons was het Frank, voor anderen een ijshockey-icoon'

'Op school missen ze mijn moeder heel erg: ze was zo lief'

'Ik ben een gebroken moeder: echt alles mis ik aan Wesley'

'Opa was 97: een mooie leeftijd, toch ben ik boos'

Het leven van Yvette (35) was nog lang niet voltooid

'Bij het afscheid kon er niemand voor hém zijn'

'We twijfelden of corona bestond in Groningen, en toen werd hij ziek'

'Een troost: ze leefden maar een paar dagen zonder elkaar'

'Na haar dood ben ik de passie voor mijn werk als verpleegkundige verloren'

'Mijn moeder was de koningin, nog meer dan Beatrix'

'Zo'n mooi mens, de wereld kan wel meer Dickies gebruiken'

'Ik lees zijn gedichten nu, als ik hem weer even nodig heb'

'Hij kreeg in 2007 Q-koorts, en nu corona: domme pech'

'Zo bescheiden als je leefde, zo bescheiden ben je gestorven'

'Na zijn overlijden vonden we een brief terug aan mijn moeder'

'Ik hoop mijn moeder op deze manier in het licht te zetten'

'Opeens was mijn topfitte vader overleden, en ben ik nu wees'

'Dit jaar zou ik trouwen, mijn vader zou me weggeven'

'Na haar dood heeft Ruud geen oog meer dichtgedaan'

'Een dag na de uitvaart van mijn moeder stierf mijn broer'

'Haar deur stond altijd open, voor een praatje bij een bakkie'

'Gelukkig wist hij niet dat ook zijn moeder is overleden aan corona'

'Ik denk nog altijd dat ze zo terug kunnen komen uit Spanje'

'De kinderen snappen niet dat hij nooit meer thuiskomt'

'Drie verdrietige kinderen, met onze ouders in ons hart'

'Elke ochtend begroette mijn moeder ons met een grote lach'

'Maakte niets uit waar je in geloofde, ze stond voor je klaar'

'Ik app m'n vader nog steeds, ook al krijg ik geen reactie meer'

'Mijn ouders konden absoluut niet zonder elkaar'

'Hij was oneindig dankbaar voor wat Nederland hem heeft gegeven'

'Moeder werd maar 58, maar heeft alles uit haar leven gehaald'

'Ik ben mijn vader, moeder en oom binnen 9 dagen verloren'

'Zonder corona was ze 94 jaar geworden, net als haar moeder'

'Binnen 2 weken was er van die sterke man niets meer over'

'Mijn moeder heeft ons geleerd wat liefde is'

'2020 zou ons jaar worden, en toen werd Walter ziek'

'Van de 20 bewoners zijn er 16 overleden, onder wie mijn oma'

'We konden pas afscheid nemen toen hij al in een kist lag'

'Wat begon als een droomreis, eindigde met reis zonder afscheid'

'Christian was kerngezond, fit en stond vol in het leven'

'We hadden de grootste lol met de snapchat-filters'

'Als Molukker zocht hij jaren naar een eigen identiteit'

'Mijn vader heeft het altijd gezegd: als ze gaan, dan gaan ze samen'

'Mijn moeder had nooit gedacht dat ze al zo snel alleen zou zijn'

'Mijn opa is overleden, en dat wil ik van de daken schreeuwen'

'Ik ben moe, niet bang. Dat waren de laatste woorden tegen mij'

'Mijn vader fietst boven een ereronde, dat heeft hij verdiend'

'Moest op mijn mobieltje zien hoe ze haar laatste adem uitblies'

'Ze was net een week 70 en nog lang niet toe aan de dood'

'Zo veel tegenslagen in het leven, en dan ook nog corona'

'Mijn moeder wilde een rode kist, haar lievelingskleur'

'Zelfs in zijn kist lag hij met een lach op zijn gezicht'

"Hij was op, huilde en zei: 'Het gaat niet meer, mijn meisje.'"

'We hebben maar één keer gevochten, toen ik negen was'

'Deze eenzame dood had ze niet verdiend'

'Twee kisten zien staan in de rouwauto: dat was zo onwerkelijk'

'Oma Beer was vandaag jarig geweest, we knipogen even naar de hemel'

'Henk zorgde voor mensen, maakte niet uit voor wie'

'Zo trots op hoe hij heeft geknokt tegen deze rotziekte'

'Ze was mijn moeder, maar ook mijn allerbeste vriendin'

'Mijn moeder was avontuurlijk, ze kreeg corona na een cruise'

'Samen hebben we nog stukken uit de Berlijnse muur gehakt'

'Nu is haar stoel leeg, haar stem stil'

'Mijn vader was mijn rots in de branding'