'Mijn vader heeft het altijd gezegd: als ze gaan, dan gaan ze samen'

Silvana vertelt:

"Ik moest er even over nadenken, over hoe mijn ouders elkaar hebben leren kennen, maar nu weet ik het weer. Mijn vader liep op een dag met vrienden over straat en zag mijn moeder lopen. Bam, op slag verliefd. Ze zijn samen een ijsje gaan eten bij de Italiaan in de Torenstraat in Den Haag en zo heeft hij haar voor het leven veroverd. 

Ik hoef niet uit te leggen hoe leuk ze elkaar vonden. Het feit dat ze 72 jaar met elkaar getrouwd waren, zegt genoeg."

"Drie jaar geleden kreeg mijn moeder helaas een herseninfarct. Zij werd hulpbehoevend en moest daarom naar een verpleeghuis. Al snel besloot mijn vader dat hij toch echt samen met haar wilde blijven wonen, en zo zijn ze terechtgekomen in een tweepersoonskamer van een verpleeghuis in Zoetermeer. Op een afdeling voor dementerenden, ondanks het feit dat mijn vader nog hartstikke helder van geest was.

Hij kon daar met niemand normale gesprekken voeren. Dat was zwaar voor hem, maar hij moest en zou voor mijn moeder zorgen. 'Ik laat haar niet doodgaan', zei hij steevast. Het werd het belangrijkste doel in zijn leven."

"En toen, in maart, gingen de verzorgingstehuizen dicht in Nederland. Mijn vader zei: 'Nu ga ík dood, want ik kan niet meer naar buiten.' Geïsoleerd zijn op een kleine kamer, geen mensen meer zien, je kunt je niet voorstellen hoe zwaar dat moet zijn geweest.

Mijn zus Marne en ik hebben toen een groot hart onder het raam gelegd en zijn naar mijn vader en moeder gaan zwaaien. Daar begreep mijn moeder al niets meer van. Ze lag in bed en het ging niet goed met haar.

Ze werd uiteindelijk op het virus getest en wij kregen het definitieve telefoontje van de zuster: ze heeft corona. Ze was er al zo slecht aan toe, dat ze niet meer geholpen kon worden in het ziekenhuis."

"Mijn zus en ik zijn de dag erna naar het verpleeghuis gegaan om het slechte nieuws aan mijn vader te vertellen. Hij heeft maar één keer in zijn leven gehuild: toen zijn eigen vader overleed. Dit was de tweede keer.

Hij vond het verschrikkelijk en vroeg: 'Ze gaat het niet redden hè?' Het antwoord kwam hard aan. Hij brak, moest huilen, zei dat hij moe was en wilde gaan slapen. 

De volgende ochtend, op de 72ste trouwdag van mijn vader en moeder, werd ik gebeld door het verpleeghuis: 'Uw vader heeft een hartstilstand gehad, hij is overleden.' Ik ben er naartoe gegaan en daar lag mijn vader, dood in bed. Mijn moeder lag ernaast, dood aan het gaan."

"Ik ben heel blij dat ik de mogelijkheid heb gekregen om daarna bij mijn moeder te blijven. Twee dagen zat ik aan haar bed, waarna ook zij is overleden. Zo ben je in 48 uur je beide ouders verloren, ben je wees. Het is allemaal veel te snel gegaan.

Maar mijn vader zei het altijd al: 'Als we gaan, gaan we samen.' Wij antwoordden dan altijd: 'Nee pap, dat kun je niet zelf regelen.' Hij kreeg toch gelijk. Toen hij wist dat zijn vrouw het niet ging overleven - de vrouw voor wie hij jarenlang zo gevochten heeft - heeft hij het ook opgegeven.

En nu zijn ze weer samen, daar zijn we van overtuigd."