'Samen op de trouwkaart, samen op de rouwkaart'

Hun kleindochter Esra:

"Opa en oma hielden zich goed aan alle regels. Ze waren natuurlijk al wat ouder, dus extra kwetsbaar. Soms hadden ze wel moeite met de wereld waar ze nu in moesten leven, vooral toen wij als familie minder vaak langs konden komen vanwege corona.

Ondanks dat ging alles goed met ze en ze hoopten dat de coronacrisis snel voorbij zou gaan zodat ze ons weer een knuffel konden geven.

Helaas mocht dat niet zo zijn. Leen en Annie zijn op 2 en 3 november een paar uur na elkaar overleden ten gevolge van het coronavirus."

"Hoe ze elkaar hebben leren kennen? Opa en oma waren vroeger buurjongen en buurmeisje van elkaar. In hun jonge jaren kregen ze al verkering en sindsdien waren ze onafscheidelijk. Het was altijd zo mooi om te zien hoe gek ze op elkaar waren. Ze stonden bekend als een lief stel, dat bijna altijd samen was.

Leen was de liefste en makkelijkste man, vader en opa van de wereld. Hij was altijd bezig met klussen, hardlopen, voetballen, was lid van de filmclub en speelde gitaar in een band. Hij ging er graag op uit en zat vaak in het winkelcentrum te kletsen met zijn vrienden. Zo genoot hij van de kleine dingen in het leven en was hij altijd vrolijk.

En Annie? Zij was de meest zorgzame moeder en oma die je je maar kon wensen. Ze was vaak bezig achter de naaimachine, heeft jarenlang veel vrijwilligerswerk gedaan en hield van de natuur. Haar geluk haalde ze uit het samenzijn met haar kinderen en kleinkinderen.

Leen en Annie hebben samen veel meegemaakt, maar hielden elkaar altijd goed in evenwicht. We hebben als kinderen en kleinkinderen veel tijd met ze mogen doorbrengen, hun huis was ons tweede thuis. Daarbij hebben ze een grote rol gespeeld in onze levens en wij zijn heel dankbaar voor hun onvoorwaardelijke liefde."

"We weten nooit helemaal zeker hoe corona het huis is binnengeslopen bij opa en oma, maar kort voor hun dood in november werden we gebeld voor een bron- en contactonderzoek door de thuiszorg. Toen is het snel gegaan.

Op de trouwdag van mijn opa en oma, toen ze 58 jaar getrouwd waren, zijn ze naar het ziekenhuis gebracht en allebei op andere afdelingen geplaatst. Ze werden gescheiden, juist op de dag dat ze hun onafscheidelijkheid zouden vieren.

Gelukkig heeft het personeel in het ziekenhuis er alles aan gedaan om nog een ontmoeting tussen beiden te regelen. Leen werd in een rolstoel naar Annies kamer gebracht. Ze waren in de war natuurlijk, maar vooral emotioneel. Dat was heel verdrietig om te zien."

"Toen opa die dag zag hoe slecht het met oma ging, ging het met hem ook steeds slechter. Helaas werden we niet veel later gebeld met de mededeling dat we afscheid moesten nemen van opa én oma. Ze werden samen op één kamer naast elkaar gelegd en opa pakte mijn oma's handen nog even stevig vast.

Tot de laatste dag, tot het laatste moment, was het echt een verliefd stel. Ze hadden niet meer zonder elkaar gekund, ze deden alles samen. Zo ook het overlijden.

Samen op de trouwkaart, samen op de rouwkaart."

"Als familie voelden wij ons die dagen wel machteloos. Door de coronamaatregelen konden wij ze in het ziekenhuis weinig bezoeken. We hebben ze niet kunnen kussen of kunnen vasthouden met warme handen, omdat we verpakt zaten in het plastic. Dat doet nog steeds veel pijn. 

Daarnaast heeft het onuitsprekelijke verdriet en het gemis van het in één klap je ouders en opa en oma verliezen een enorm gat geslagen.

Desondanks proberen we kracht te putten uit het feit dat ze elkaar niet hebben hoeven missen. Wij dragen het verdriet nu voor hen beiden. En zij zijn voor altijd samen."