'Zo bescheiden als je leefde, zo bescheiden ben je gestorven'

Zijn dochter Judith: 

"Ik herinner mijn vader als een lieve, trotse en bovenal zorgzame man. Maar wel iemand met veel pit. Mijn vader stond altijd voor anderen klaar, op zijn eigen manier. Daarnaast had hij heerlijke sarcastische, soms foute, humor. 

Mijn vader was en is speciaal, omdat hij van alle nare dingen in ons leven wel iets goeds wist te maken. Toen zijn taxibedrijf failliet ging en we niets meer hadden, hadden we elkaar. Ook toen mijn vader in 1994 een auto-ongeluk had en invalide raakte, leerden we daarmee omgaan door zijn zwartgallige humor.

Hij wist vanuit zijn stoel - door het ongeluk was hij mindervalide en verlamd aan zijn arm - toch anderen te helpen. Hij wist alles over het Persoons Gebonden Budget (PGB) bijvoorbeeld, omdat hij daar zelf mee te maken had. En vanuit zijn stoel kon hij anderen goed helpen die stoeiden met hun PGB. Hij wist veel zaken voor deze mensen te regelen, dat vond ik zo speciaal."

"Mijn vader was een stille genieter. Hij genoot ervan als we met z'n allen samen waren, of als de kleinkinderen op bezoek kwamen. Vanaf zijn plekje nam hij dan alles waar. Hij kon zich er stevig mee bemoeien, en deed op zijn manier mee. 

Pap was trots op alles wat zijn vrouw, kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen deden. Zo heb ik sinds zes jaar een hoveniersbedrijf, waarbij we de tuin ingaan met mensen die een afstand hebben tot de arbeidsmarkt. Vanaf het begin ging mijn vader met mij mee, en hij liet vaak tussendoor merken dat hij trots op ons was.

Sinds het ongeluk ging mijn moeder vaak alleen op reis. En ook dat maakte pap zo trots. 'Ze doet dat maar gewoon even', zei hij dan.

Sinds het begin van de coronacrisis zat mijn vader in zelfisolatie. Het auto-ongeluk had er namelijk voor gezorgd dat hij een geperforeerde long had. Daar is het nooit helemaal meer goed mee gekomen: mijn vader werd COPD-patiënt. Hij wist dus hoe laat het zou zijn als hij corona zou krijgen."

"In die coronaperiode werd zijn bloed een keer geprikt door iemand van de trombosedienst. Diegene had geen beschermende kleding aan. Mijn vader kon niet anders dan het toelaten, het was toch nodig. Uiteindelijk heeft hij zelf kapjes gekocht, maar toen was het al te laat. We geven overigens niemand de schuld, het is zoals het is. 

Begin april werd helaas corona bij hem vastgesteld. Omdat hij COPD-patiënt was, had hij alle nodige apparatuur in huis en daarom hoefde hij niet naar het ziekenhuis. Dat was natuurlijk heel fijn.

Mijn vader en ik bleven appen tot het niet meer kon. Hij was zo vermoeid. Ik belde elke dag met mijn moeder. Pap heeft op die manier toch meerdere keren per dag mijn stem gehoord. Ook stond ik elke dag onder hun raam, ze wonen namelijk op twee hoog. We hebben toen nog naar elkaar geroepen dat we van elkaar hielden. 

Daar hou ik mij aan vast, want ik heb geen afscheid kunnen nemen van mijn vader. Ik heb hem negen weken niet gezien, op één keer videobellen na. Maar omdat pap zijn bril niet op kon vanwege de zuurstofpomp, zag hij het niet goed. Ik kon wel mijn stem laten horen. Ik denk dat hij weet dat ik er voor hem was en aan hem dacht."

"Ik heb achteraf spijt dat ik niet binnen kon komen toen hij en mijn moeder in quarantaine zaten, dat was geen optie. Ze wonen in een smal appartement en luchten ging niet optimaal. Daarnaast stond de zuurstofpomp van pap aan. 

Ik was aan het wachten op 1 juni. Dat was onze deal, dan zouden we elkaar weer zien. 1 juni, ik leefde er naartoe. Het leek steeds beter te gaan met pap. De dag voor zijn overlijden heeft hij nog geoefend zonder zuurstofpomp. Als ik toen wist wat ik nu weet, had ik mijn vader gewoon bezocht. Maar ik had vertrouwen op een goede afloop. 

Pap viel op 11 mei en met moeite kregen ze hem weer overeind. Hij leek stabiel, maar overleed toch diezelfde dag. Het was alsof hij dacht: het is mooi geweest, tabee ermee. De tekst op de rouwkaart 'Zo bescheiden als je hebt geleefd, zo bescheiden ben je gestorven', beschrijft zijn overlijden.

Mijn broer, moeder, schoonzus, kleinkinderen, vriend en ik hebben samen een mooi afscheid aan pap kunnen geven. Daar zou hij trots op zijn geweest. 

Mijn vader kon uit onmacht ontzettend vloeken, net als Tiny en Lau. Hij bedoelde daar niets mee en wij konden er erg om lachen. We hebben een van zijn vloeksessies opgenomen. Deze hebben we tijdens de uitvaart afgespeeld, na zijn levensverhaal en op de vraag wat hij van deze hele coronatoestand vond. Zo was hij er toch nog even bij om de boel op te schudden."