RTL Nieuws

'Moest op mijn mobieltje zien hoe onze moeder haar laatste adem uitblies'

Karlijn Houterman · 23 april 2020 · Aangepast: 18 mei 2020

In deze serie laten we nabestaanden aan het woord over hun geliefden die zijn overleden door corona. Deze keer een eerbetoon aan Joke Linck (76) uit Utrecht. Dossier zij stierven door corona

'Moest op mijn mobieltje zien hoe onze moeder haar laatste adem uitblies'

Haar dochter Colette:

"Ondanks dat ik al dertig jaar in Frankrijk woon, heb ik altijd een sterke band met mijn lieve moeder en mijn lieve zus gehad. Regelmatig ging ik terug naar Nederland om hen te bezoeken en mijn familie kwam vaak naar mij.

Sinds een aantal jaar was het voor mijn moeder helaas niet meer mogelijk om de reis naar Frankrijk te maken. Ze leed aan de ziekte van Parkinson, waardoor ze steeds afhankelijker werd en ze zelfs al vroeg in een verzorgingstehuis terechtkwam."

"'Zodra dit allemaal voorbij is, kom ik naar je toe', beloofde ik haar."

"Ik keek daarom uit naar mijn familiebezoek dat gepland stond op 19 maart in Utrecht, het vliegticket lag al klaar. Maar dat ging opeens niet door, vanwege de volledige lockdown in Frankrijk en het feit dat er ook geen bezoek meer mogelijk was in de Nederlandse verzorgingshuizen.

Mijn moeder was teleurgesteld, maar ze had natuurlijk begrip voor de situatie. 'Zodra dit allemaal voorbij is, kom ik naar je toe', beloofde ik haar."

"Ik had nooit kunnen bedenken dat ik de uitvaart van mijn moeder, via internet zou moeten bekijken."

"Maar toen begon de nachtmerrie, onze moeder werd op 28 maart ziek en mijn zus moest compleet ingepakt langskomen om aan haar sterfbed te zitten. Zo hebben ze drie dagen lang samen doorgebracht. Ik moest op het scherm van mijn mobieltje zien hoe onze moeder haar laatste adem uitblies. Met mijn zus ernaast, die haar niet eens aan mocht raken…

Ik had nooit kunnen bedenken dat ik de uitvaart van mijn moeder via internet zou moeten bekijken. Mijn plek had naast mijn zusje, samen met onze gezinnen, familie en vrienden, moeten zijn."

"We zijn zeer dankbaar voor alles wat zij altijd voor ons, met zo veel liefde, gedaan heeft."

"Gelukkig hebben we prachtige herinneringen aan onze moeder. Dankzij haar hadden we heerlijke kinderjaren, een goede jeugd en een stevige basis voor ons verdere leven als volwassenen. We zijn zeer dankbaar voor alles dat zij altijd voor ons, met zo veel liefde, gedaan heeft.

Maar voordat we daar van kunnen genieten, van die mooie herinneringen, voordat we echt opgelucht kunnen zijn dat onze moeder verder lijden door parkinson bespaard is gebleven, zullen we deze wrede omstandigheden van haar overlijden moeten verwerken.

Zolang mijn zus en ik elkaar niet in de armen kunnen sluiten, zal dat onmogelijk zijn."

Eerbetoon

Elke dag horen we hoeveel mensen er zijn overleden aan het coronavirus. In deze serie portretteert RTL Nieuws mensen achter de cijfers. Nabestaanden kunnen zelf hun geliefde aandragen door een mail te sturen naar eerbetoon@rtl.nl.

Het eerbetoon verschijnt vervolgens op deze pagina.

Deel artikel

Onderdeel van dossier

Zij stierven door corona

Lees meer over

In memoriam Coronavirus Utrecht

'Moest op mijn mobieltje zien hoe onze moeder haar laatste adem uitblies'

Eerbetoon

Meer van het dossier 'Zij stierven door corona'

'Kon ik maar naar India, om te zien dat ze er niet meer zijn'

'Na versoepelen verloor ik mijn oom, tante, vader en moeder'

'Ik kreeg één minuut om haar een laatste keer te spreken'

'Ineens die vernietigende woorden: meneer, u komt te overlijden'

'Nicole is geen cijfer, maar een vrouw van 29 die is overleden'

'Mijn vader, 58 en gezond, kon niet geloven dat hij doodziek was'

'Dat ik 25 ben en geen moeder meer heb, is heel onwerkelijk'

'Haar baan was haar alles, maar kostte haar het leven'

'Hij lag met een glimlach in de kist, het was goed zo'

'Mijn vader moest en zou bij mijn moeder blijven'

'Het was een sluipmoordenaar, ze had geen schijn van kans'

'Ik bid elke dag dat anderen dit niet mee hoeven te maken'

'Samen op de trouwkaart, samen op de rouwkaart'

'Ik bracht hem na zijn dood terug naar de feestjes'

'Leo kwam hier voor een operatie, maar komt nooit meer thuis'

'65 jaar was Joop samen met Bep: hand in hand is hij gestorven'

'In heel Europa was er niemand zoals hij'

'Voor ons was het Frank, voor anderen een ijshockey-icoon'

'Op school missen ze mijn moeder heel erg: ze was zo lief'

'Ik ben een gebroken moeder: echt alles mis ik aan Wesley'

'Herman wilde anderen altijd verder helpen, zijn hele leven lang'

'Opa was 97: een mooie leeftijd, toch ben ik boos'

Het leven van Yvette (35) was nog lang niet voltooid

'Bij het afscheid kon er niemand voor hém zijn'

'We twijfelden of corona bestond in Groningen, en toen werd hij ziek'

'Een troost: ze leefden maar een paar dagen zonder elkaar'

'Na haar dood ben ik de passie voor mijn werk als verpleegkundige verloren'

'Mijn moeder was de koningin, nog meer dan Beatrix'

'Zo'n mooi mens, de wereld kan wel meer Dickies gebruiken'

'Ik lees zijn gedichten nu, als ik hem weer even nodig heb'

'Hij kreeg in 2007 Q-koorts, en nu corona: domme pech'

'Zo bescheiden als je leefde, zo bescheiden ben je gestorven'

'Na zijn overlijden vonden we een brief terug aan mijn moeder'

'Ik hoop mijn moeder op deze manier in het licht te zetten'

'Opeens was mijn topfitte vader overleden, en ben ik nu wees'

'Dit jaar zou ik trouwen, mijn vader zou me weggeven'

'Na haar dood heeft Ruud geen oog meer dichtgedaan'

'Een dag na de uitvaart van mijn moeder stierf mijn broer'

'Haar deur stond altijd open, voor een praatje bij een bakkie'

'Gelukkig wist hij niet dat ook zijn moeder is overleden aan corona'

'Ik denk nog altijd dat ze zo terug kunnen komen uit Spanje'

'De kinderen snappen niet dat hij nooit meer thuiskomt'

'Drie verdrietige kinderen, met onze ouders in ons hart'

'Elke ochtend begroette mijn moeder ons met een grote lach'

'Maakte niets uit waar je in geloofde, ze stond voor je klaar'

'Ik app m'n vader nog steeds, ook al krijg ik geen reactie meer'

'Mijn ouders konden absoluut niet zonder elkaar'

'Hij was oneindig dankbaar voor wat Nederland hem heeft gegeven'

'Moeder werd maar 58, maar heeft alles uit haar leven gehaald'

'Ik ben mijn vader, moeder en oom binnen 9 dagen verloren'

'Zonder corona was ze 94 jaar geworden, net als haar moeder'

'Binnen 2 weken was er van die sterke man niets meer over'

'Mijn moeder heeft ons geleerd wat liefde is'

'2020 zou ons jaar worden, en toen werd Walter ziek'

'Van de 20 bewoners zijn er 16 overleden, onder wie mijn oma'

'We konden pas afscheid nemen toen hij al in een kist lag'

'Wat begon als een droomreis, eindigde met reis zonder afscheid'

'Christian was kerngezond, fit en stond vol in het leven'

'We hadden de grootste lol met de snapchat-filters'

'Als Molukker zocht hij jaren naar een eigen identiteit'

'Mijn vader heeft het altijd gezegd: als ze gaan, dan gaan ze samen'

'Mijn moeder had nooit gedacht dat ze al zo snel alleen zou zijn'

'Mijn opa is overleden, en dat wil ik van de daken schreeuwen'

'Ik ben moe, niet bang. Dat waren de laatste woorden tegen mij'

'Mijn vader fietst boven een ereronde, dat heeft hij verdiend'

'Ze was net een week 70 en nog lang niet toe aan de dood'

'Zo veel tegenslagen in het leven, en dan ook nog corona'

'Mijn moeder wilde een rode kist, haar lievelingskleur'

'Zelfs in zijn kist lag hij met een lach op zijn gezicht'

"Hij was op, huilde en zei: 'Het gaat niet meer, mijn meisje.'"

'We hebben maar één keer gevochten, toen ik negen was'

'Deze eenzame dood had ze niet verdiend'

'Twee kisten zien staan in de rouwauto: dat was zo onwerkelijk'

'Oma Beer was vandaag jarig geweest, we knipogen even naar de hemel'

'Henk zorgde voor mensen, maakte niet uit voor wie'

'Zo trots op hoe hij heeft geknokt tegen deze rotziekte'

'Ze was mijn moeder, maar ook mijn allerbeste vriendin'