'Twee kisten zien staan in de rouwauto: dat was zo onwerkelijk'

Hun schoondochter Edith:

"Omdat mijn schoonvader voor de derde keer in een paar dagen tijd was gevallen en hij pijn in zijn heup bleef houden, vond de thuiszorg het beter om hem even naar het ziekenhuis te sturen. 

Daarom werd hij op 31 maart naar het IJsselland Ziekenhuis in Capelle aan de IJssel gebracht. Daar werd hij ook gelijk getest op corona, dat was toen beleid in het ziekenhuis en opmerkelijk genoeg was de uitslag positief. Hij moest daarom in het ziekenhuis blijven en werd op de cohortafdeling geplaatst.

Vanwege de toen geldende maatregelen mochten we niet op bezoek komen en waren we afhankelijk van de informatie die we van de verpleegkundigen kregen. Iedere morgen van 08:00 tot 09:00 en iedere avond tussen 19:00 en 20:00 konden we bellen, waarbij wij goed op de hoogte werden gehouden over de situatie van mijn schoonvader. Ondertussen bleef mijn schoonmoeder alleen achter in hun seniorenwoning in Rotterdam."

"'Het gaat goed hoor', hoorde ik haar nog zeggen. Ma had sinds zondagmiddag 29 maart soms koorts, en soms ook niet. Dat zou ze wel onderdrukken met paracetamol die ze al enkele weken uit voorzorg innam, zei ze. Ook dronk ze veel gemberthee, want dat werkte immers ontstekingsremmend. Achteraf bleek dat ze één kilo aan gemberwortels in huis had.

'Ach, ik heb nu ook nog diarree gekregen', vertelde ze. 'Dat zal wel komen door de hoeveelheid thee die ik gedronken heb.' Ze was een kranige vrouw en ziek zijn stond niet in haar woordenboek.

Totdat mijn man haar aan de telefoon had en hoorde dat ze kortademig klonk. De huisarts kwam lang om poolshoogte te nemen en het zuurstofgehalte in haar bloed bleek zo laag dat ook zij opgenomen moest worden in het ziekenhuis. Toen de ambulance arriveerde was er nog enige overredingskracht nodig voordat ze op de brancard plaats wilde nemen. Zo slecht voelde ze zich immers niet. In het ziekenhuis aangekomen werd ook zij positief getest op corona."

"Samen werden ze in het ziekenhuis op één kamer gelegd. Onze beide (schoon)ouders lagen daar en we konden er niet naartoe. Inmiddels hadden wij hen door de coronamaatregelen, en het feit dat wij in Brabant wonen, al enkele weken niet gezien. Dat maakte het nog zwaarder.

Pa sliep veel in het ziekenhuis, op een gegeven moment at en dronk hij niet meer. En ma deed zich beter voor dan dat ze eigenlijk was. Op dinsdagochtend zat ze nog rechtop te appen in bed terwijl ze later die ochtend een gesprek hadden met de arts. Die vertelden hen dat de waardes zo slecht waren dat er besloten werd om over te gaan op een comfortbeleid. Vanwege hun leeftijd hadden ze aangegeven dat ze niet naar de intensive care wilden.

Diezelfde middag werd ik door mijn man op mijn werk gebeld dat we naar het ziekenhuis moesten komen om afscheid te nemen. Ik dacht van pa, omdat hij al enige dagen niet meer dronk of at. Maar tijdens de rit naar Rotterdam bleek het te gaan om het afscheid van allebei onze (schoon)ouders."

"En dan kom je in het ziekenhuis aan. Gehuld in beschermende kleding, onherkenbaar, mochten we afscheid nemen van onze (schoon)ouders. Eén ziekenhuiskamer, twee ziekenhuisbedden tegen elkaar geschoven, een onwerkelijke situatie. Ze herkenden ons aan onze stemmen. Pa zocht nog naar de hand van ma. Terwijl pa zijn gezondheid slechter leek, overleed ma als eerste. Twee uur later overleed pa.

Wat er dan door je heengaat is met geen pen te beschrijven. Het verlies van beide (schoon)ouders is nog steeds niet te bevatten. Het voelt als een nachtmerrie waar je heel snel van wilt ontwaken. Het moment dat de achterklep van de rouwauto openging en wij daar twee kisten in zagen liggen, was zo onwerkelijk. Onze enige troost is dat ze na ruim 65 jaar lief en leed te hebben gedeeld nu ook samen het leven los mochten laten.

Pa en ma hebben in hun leven veel betekend voor de ouderenzorg in Rotterdam, dat bleek ook uit de vele kaarten die we na hun overlijden hebben ontvangen. Pa heeft daarvoor zelfs nog een ridderorde ontvangen.

Het waren twee mooie mensen met een groot hart. Wat zijn we blij dat we hen gekend hebben."