'In heel Europa was er niemand zoals hij'

Zijn schoondochter Femke:

"In heel Europa was er niemand zoals hij: de tekst van dit liedje typeert Frans. Omdat het zo'n geweldige opa was voor mijn dochter, maar ook omdat hij zo ontzettend goed was in het creëren van een familie. Dat is op de rouwkaart goed te zien, want tussen de namen van nabestaanden staat er maar één iemand tussen die hetzelfde genetische materiaal heeft als Frans. De rest is door hem bij elkaar gecreëerd.

Frans is ook eigenlijk de stiefvader van mijn man, dus ben ik officieel geen schoondochter. Maar toen ik mijn man Robbert leerde kennen was het voor mij al snel duidelijk dat dat anders zat. Hij had niet één maar twee vaders. Zoals in veel samengestelde gezinnen werd bij ons ook niet gesproken over een bonus-vader of bonus-opa. Het was gewoon opa Frans."

"Frans stond in de familie vooral bekend als een handige man, een echte klusser. Dat deed hij het liefst met zijn maatje Eddy. Samen hebben zij vele woningen, waaronder die van ons, tot ware paleisjes omgetoverd. Gekscherend noemden mijn man en ik hen altijd Buurman & Buurman, omdat zij zo goed op elkaar ingespeeld waren en ook veel plezier samen hadden.

Hij was dus nog ontzettend actief, ook op sportief gebied. Hij stond vrijwel elke week een paar uur op de golfbaan en hij tenniste nog regelmatig. Hij kreeg wel snel last van knieën en rug, maar dat kwam omdat hij vroeger jarenlang zwaar lichamelijk werk heeft gedaan."

"Juist omdat hij nog zo gezond en fit was, vinden we het zo onwerkelijk dat dit juist Frans is overkomen. Maar ongeveer een maand geleden kreeg hij de eerste coronaverschijnselen. Hij voelde zich al snel heel beroerd, had hoge koorts. En een week nadat hij ziek werd, moest hij met een ambulance naar het ziekenhuis worden gebracht. Hij werd positief getest, maar we hebben geen idee hoe hij besmet is geraakt. We zijn allemaal zo voorzichtig geweest en hebben ons altijd aan de regels gehouden.

Het is vanaf dat moment allemaal heel snel gegaan. Frans heeft drie weken op de ic gelegen voordat hij vorige week stierf. Zijn vrouw Ina, zijn zus Joke en een vriendin waren op dat moment bij hem. Zijn lichaam was echt helemaal op. Dat hij het niet zou redden, hadden wij nooit gedacht. Ik had zelfs al met mijn leidinggevende gesproken over zorgverlof, voor als hij weer uit het ziekenhuis zou komen..."

"Ik ga Frans missen, hij heeft in de loop der jaren echt een speciaal plekje in mijn hart gekregen. Misschien wel omdat mijn eigen vader veel te jong is overleden aan kanker. Ik ben Frans dan ook heel dankbaar dat hij een opa voor onze dochter Lynn kon zijn.

Hij liet zich volledig om haar vingertje winden. Dit was bijvoorbeeld heel duidelijk als Lynn bij opa Frans en oma Ina over de vloer was. Bij binnenkomst vroeg ze standaard: 'Waar is opa Frans?' Oma Ina was dan eventjes totaal onbelangrijk voor haar. Frans was immers haar beste vriend, zoals ze altijd zelf zei. 

Ze is pas drie jaar, dus het is moeilijk in te schatten waarom zij zo'n goede klik hadden. Zelf denk ik dat het komt omdat Lynn heel ondernemend is. Ze is een echt buitenkind dat graag in de speeltuin capriolen uithaalt, in de zandbak speelt en met water kliedert in de zomer. Ik ben dan toch wat voorzichtig: bang dat ze (weer) een blauwe plek of schaafwond oploopt. Maar Frans was altijd te porren voor dat soort dingen en liet haar dan lekker haar gang gaan."

"We hebben Lynn moeten uitleggen dat de artsen in het ziekenhuis heel veel kunnen, maar dat zij helaas opa Frans niet beter konden maken. Dat hij is doodgegaan, en wij daarom heel verdrietig zijn. Ze is nog veel te klein om het te begrijpen. Wijzelf kunnen dit niet eens begrijpen.

Ik zie er best tegenop om met Lynn naar het huis van oma Ina te gaan, omdat ik weet dat de vraag 'Waar is opa Frans?' zeker gaat komen."