'Mijn ouders konden absoluut niet zonder elkaar'

Hun dochter Anita Kusters: 

"In zes dagen tijd ben ik allebei mijn ouders verloren, dat is bijna niet te doen. Ik was net de bidprentjes nog een keer aan het lezen, wat is het toch verschrikkelijk allemaal.

Mijn moeder was op 17 maart jarig, haar verjaardag hadden we vanwege de coronamaatregelen al afgezegd. Maar ze stond erop dat wij, haar kinderen en kleinkinderen, nog wel even langs zouden komen. Vorig jaar had ze een licht herseninfarct gehad, daar was ze heel goed van opgeknapt, maar daarom zei ze juist nu: 'Dit kan altijd mijn laatste verjaardag zijn, ik wil dat jullie even komen.'

Daarom zijn we toch even samengekomen. Mijn moeder genoot van een lekker advocaatje en mijn vader dronk een borreltje. Daarna zwaaiden ze ons met z'n tweeën uit. 

Ongelooflijk, maar dat was de laatste keer dat ik mijn moeder in levende lijve heb gezien.

"Twee dagen na de verjaardag van mijn moeder, bleek mijn dochter ziek te zijn. Ze is verpleegkundige in het Prinses Máxima Centrum, dus ze kon worden getest op corona. Ze bleek helaas besmet met het virus. Niet lang daarna werden wij - ik, mijn man, mijn vader en moeder - ook ziek.

Iedere dag belde ik met mijn ouders om te kijken hoe het ging. Het ging wel, was dan het antwoord. Maar op 27 maart verslechterde de toestand van mijn moeder. Ik heb de huisarts gebeld en mijn moeder werd met spoed opgenomen in het ziekenhuis.

's Nachts werden we gebeld, we moesten naar het ziekenhuis komen om afscheid te nemen. Ik vond het zo erg, omdat ik ook ziek was kon ik er namelijk niet heen, ik kon geen afscheid nemen van mijn moeder. Dat was voor mij heel zwaar. Gelukkig gingen mijn zus, broer en vader wel. Op 28 maart is ze overleden."

"Twee dagen later ben ik naar mijn vader gegaan, we waren immers allebei al besmet dus we konden wel naar elkaar toe. Hij had het ongelooflijk zwaar. Mijn ouders konden absoluut niet zonder elkaar. 'Ik wil niet meer verder leven', zei hij tegen me. Dat was zo moeilijk om te horen.

Mijn moeder is altijd de spil van het gezin geweest. Ze zorgde voor iedereen, en vooral voor mijn vader. Doordat zij achter hem stond, kon mijn vader de sociale man zijn die hij wilde zijn. Hij was actief bij voetbalclub Germania, heeft de judoschool in Groesbeek opgericht, presenteerde jarenlang programma's bij het lokale radiostation, liep 35 keer de Vierdaagse, opende elke ochtend de poorten van de begraafplaats en sloot die 's avonds ook weer af.

Dit jaar zouden mijn ouders 60 jaar getrouwd zijn, ze hielden zo veel van elkaar."

"Na een paar dagen verslechterde ook de toestand van mijn vader. We besloten dat hij niet naar het ziekenhuis hoefde en hebben hem, omdat ik zelf ook verpleegkundige ben, thuis verzorgd. 

Op 2 april werd mijn moeder begraven, mijn vader kon daar vanwege zijn gezondheid niet meer bij zijn. Dat vond hij heel moeilijk, hij was hartstikke verdrietig. Hij schreef nog wel een stukje voor tijdens de uitvaart. Daarin stond dat hij nog zo graag zou willen dat mijn moeder eens op hem mopperde...

De volgende dag, op 3 april, is ook mijn vader overleden. Hij hield van vogels, en daarom vond ik het extra speciaal dat op de uitvaart van mijn moeder één roofvogel overvloog, en op de uitvaart van mijn vader twee."

"Ze liggen nu naast elkaar op de begraafplaats, de plek waar mijn vader iedere ochtend en avond kwam. Hij had zelf de plek uitgekozen, naast het graf van mijn opa en oma. Het is zo hard nu, zo verdrietig allemaal. Ze hadden nog zo veel om voor te leven. Ze zouden in juli zelfs voor de derde keer overgrootouders worden. Maar helaas.

Toch hebben we er nu ook allemaal vrede mee, omdat ze weer samen zijn. Vooral omdat mijn vader aangaf dat hij dat zo graag wilde."