'Het was een sluipmoordenaar, mijn moeder had geen schijn van kans'

Haar dochter Tamara:

"De laatste weken waren heel heftig, waar heel veel in is gebeurd. Uit het niets werd ik opgeslokt door corona. Ik ben meegesleurd van mijn moeders huis waar ik haar samen met mijn broer vond, naar de intensive care, naar haar uitvaart en weer terug naar mijn moeders huis dat binnen een maand leeg moest zijn.

Nu kom ik eindelijk even stil te zitten en denk ik bij mezelf: jeetje, wat is er toch allemaal gebeurd?"

"Mijn moeder at al een behoorlijke tijd iedere dinsdag bij ons, de dag dat ze ook op onze hond Ollie paste. Dat vonden mijn kinderen ook altijd zo gezellig als oma bleef eten. Dan draaiden we gezellig plaatjes van The Beatles en speelden we een spelletje.

Maar toen corona in Nederland werd ontdekt, hadden we dat al snel afgeschaft. We wilden het risico op besmetting zo laag mogelijk houden, aangezien mijn moeder COPD en astma had. 

Toen kerst in zicht kwam, eind december, werden de plannen voor de feestdagen besproken. 'Wat wil jij mam?', vroeg ik. Maar ze was stellig: 'kerst pakken ze niet van mij af.' De eerste kerstdag werd daarom bij mijn ene broer gevierd samen met onze gezinnen waarna we naar mij thuis gingen, de tweede kerstdag kwam mijn andere broer bij haar op bezoek."

"Er leek niets aan de hand, tot mijn moeder op 31 december ziek werd. Shit, is ze dan toch tijdens kerst besmet geraakt? Misschien wel door een van ons? Dat weten we tot op de dag van vandaag nog steeds niet, het kan op meerdere plekken gebeurd zijn.

Maar toch, de uitslag van de test die ze deed was duidelijk: besmet met het coronavirus. Dat vond ze heftig om te horen. Die dagen hadden we elke dag contact met haar, en zij had ook elke dag telefonisch contact met de huisarts. Mijn moeder was naar de huisarts altijd erg goed in het doen alsof alles prima ging, terwijl het eigenlijk helemaal niet zo goed ging. Dat was ook dit keer het geval. Ze dronk niet meer goed, at niet meer goed, had al dagen koorts en het ging steeds slechter met haar.

Vrijdag kwam de wijkverpleegkundige langs. Dat gebeurde vaker, vanwege een ongeluk tien jaar geleden. Op verzoek van mij werd haar zuurstofgehalte nog even nagemeten. De meter gaf aan dat er niets aan de hand was: een pak van mijn hart, niet wetende dat die meter niet goed bleek te werken. Ik sprak mijn moeder nog even en ze zou lekker gaan slapen. Morgen zouden we weer met elkaar bellen om te kijken hoe het die dag zou gaan."

"Zoals afgesproken probeerden mijn broer en ik haar die dag te bereiken, maar we kregen geen gehoor. Ze zal wel slapen, dacht ik. Daarnaast gebeurde het vaker dat we even geen reactie via de app kregen. Later in de ochtend appte ik nog een paar keer, weer geen reactie. Die middag belde ik mijn broer: 'Ik ga toch maar even kijken, het zit me niet lekker.'

Het was twintig minuutjes rijden naar mijn moeder. Toen ik aankwam, belde ik aan. Geen reactie. Ik zag dat het gordijn een klein beetje open stond en ik kon hierdoor haar telefoon zien liggen. Die ging al niet meer over. Shit, dit is niet goed, dacht ik. Ik belde mijn broer om te overleggen en we besloten dat ik hoe dan ook naar binnen moest.

Haar sleutels zaten in het slot, dus ik kon niet via de voordeur. Ik ben over het hek geklommen, maar de achterdeur zat op de knip waardoor deze ook niet open ging. Ik klopte op het slaapkamerraam: 'mam, maaaam!' Heel zachtjes hoorde ik een 'ja'. 'Lig je nog op bed?', vroeg ik. 'Nee.' 'Ben je gevallen?' 'Ja..' Ik dacht: die zal haar heup hebben gebroken. Vanwege de goede uitslag van haar zuurstofgehalte dacht ik geen moment aan corona. Maar hoe kwam ik binnen? Ik heb de politie gebeld, niet eens het spoednummer, en zij kwamen volledig beschermd aan om vervolgens een ruitje in te tikken."

"Ondertussen was ook mijn broer gearriveerd en we troffen toen mijn moeder in haar pyjama op de grond aan. Ik legde gelijk een deken over haar heen, ze lag hier waarschijnlijk al sinds vrijdagmiddag. 'Het komt wel goed mam', zei ik.

De ambulance was er snel, maar de ambulancebroeder had geen goed nieuws. 'Het gaat écht niet goed met jullie moeder. Het zuurstofgehalte in haar bloed is 68 procent.' De grond zakte onder mijn voeten vandaan. Ik wist dat dit foute boel was.

Ze werd meegenomen de ambulance in en de broeder vroeg nog of ze gereanimeerd moest worden mocht dat nodig zijn. 'Ja, natuurlijk! Het is mijn moeder', riep ik. We konden haar nog net een kus op haar voorhoofd geven, waarna ze vertrokken naar het ziekenhuis."

"Bij hoge uitzondering, omdat het zo slecht met haar ging, mocht één iemand naar het ziekenhuis komen. Omdat ze enorm veel zuurstof toegediend had gekregen, was ze alweer een flink stuk opgeknapt toen ik daar aankwam. Hierdoor kon ik gewoon weer gesprekken met haar voeren, we konden zelfs nog lachen: 'Wat een toestand hè', zeiden we.

Maar alle metingen gaven aan dat het helemaal niet goed ging. Mijn moeder moest naar de intensive care. Niet aan de beademing, daar was haar toestand te slecht voor, ze zou dat sowieso niet redden. Maar ze kreeg wel zuurstoftherapie via een apparaat: Optiflow. De artsen waren duidelijk: als de situatie zou verslechteren, kon niets haar meer redden. Maar mijn moeder bleef positief: 'Joh, ik ga vechten, het komt wel goed met mij.'

We hadden de dagen die volgden fijne gesprekken samen. We hadden het over de toekomst, wat ze ging doen als ze hieruit kwam, maar we hadden het ook over de dingen die we moesten regelen, mocht het fout gaan.

Uiteindelijk werden we na vier dagen gebeld door de artsen: het ging niet meer, mijn broers en ik moesten komen."

"Mijn moeder was buiten adem, heel moe. En 's nachts was ze zo verward dat ze de Optiflow van zichzelf aftrok. Het verhaal van de artsen was hard: mijn moeder was niet meer te redden, er was echt niets meer aan te doen, we moesten haar laten gaan.

Ze kreeg slaapmedicatie, iets wat ze graag wilde. 'Ga maar lekker slapen mam', zeiden we. 'Het is goed zo, wij zijn bij je.' Ze had zo hard gestreden, we waren zo trots op haar. Ze is in een diepe slaap gevallen en de apparaten werden losgekoppeld.

Haar hart stopte er daarna mee en mijn moeder overleed op 13 januari 2021, veel te vroeg, op 68-jarige leeftijd, door de gevolgen van het coronavirus."

"Mijn moeder laat vier kleinkinderen achter die haar nu enorm missen. Toen ze lag opgebaard in een speciale kamer waar wij continu toegang toe hadden, vonden de kinderen het in het begin nog een beetje spannend om naar oma toe te gaan. Al snel werd dat steeds normaler en hebben ze uiteindelijk de kist enorm mooi versierd met mooie tekeningen.

Zo hebben zij meegeholpen aan het mooie afscheid van onze moeder en hebben ze hierdoor ook een stukje verdriet kunnen verwerken.

Wat ik nu vooral lastig vind, is dat ik nergens meer heen kan. Je vindt haar, daar op de grond in de slaapkamer, en vanaf dat moment ben je zo druk bezig. En altijd kon ik wel ergens naartoe. Eerst het ziekenhuis, daarna het uitvaartcentrum, dan haar huisje.

Maar nu ik de sleutels van haar voordeur heb ingeleverd, is ook dat klaar. Daarom begint ook nu pas het besef te komen dat ze er niet meer is."

"Wat me daarnaast frustreert zijn de mensen die nog steeds zeggen dat corona een griepje is. Begrijp me niet verkeerd: ik ben het nu nog steeds niet eens met alle regels. Maar mijn moeder had wel eens griep. En als ze dan griep had, dan was ze een week goed ziek.

Maar dit, corona, was een sluipmoordenaar. En als die sluipmoordenaar er niet was geweest, had ik mijn moeder nog gehad. Maar door het virus waren haar longen voor zeventig procent aangetast. 

Ze had geen schijn van kans."