'Voor ons was het gewoon Frank, voor anderen een icoon in de ijshockeywereld'

Zijn dochter Jill:

"Mijn moeder heeft meer dan vijfhonderd condoleancekaarten ontvangen na het overlijden van mijn vader. Ongekend veel, en dat geeft steun. Ook de erehaag die door 250 mensen werd gemaakt voorafgaand aan de crematie was bijzonder. Zijn vrienden hadden die laatste groet bedacht, mijn moeder vond het eigenlijk niet nodig. Want wie zou daar nou op afkomen? 

Dat er uiteindelijk zo veel mensen langs de kant stonden, heeft ons verbaasd en het zegt veel over mijn vader. Voor ons was hij gewoon Frank, man en vader, maar blijkbaar was hij zo enorm geliefd bij zo veel anderen. Dat komt denk ik vooral doordat hij echt een icoon was in de ijshockeywereld."

"Toen hij 11 jaar oud was, is hij begonnen met ijshockeyen. Zijn ouders hadden natuurlijk verwacht dat hij op voetbal zou gaan, daar ging iedere ouder in die tijd van uit. Maar die pet ging niet op bij Frank, hij wilde ijshockeyen. Waarom? Ik heb nog steeds geen idee, maar hij heeft zijn hele leven lang geroepen: ik heb niets met water, behalve als het bevroren is.

Jarenlang heeft hij keihard voor die sport gewerkt, elke dag getraind om de top te bereiken. Uiteindelijk speelde hij liefst 247 wedstrijden voor de Tilburg Trappers en belandde hij in het Nederlandse ijshockeyteam.

De liefde voor de ijshockeysport zit door mijn vader in onze hele familie. Ik kon bijvoorbeeld eerder schaatsen dan lopen. Als klein kind zette hij mij vlak voor de wedstrijd gewoon op de middenstip van de baan. Toch koos ik later voor voetbal. Dat vond hij niet erg hoor, hij ging alsnog overal met me mee naartoe. Uiteindelijk heb ik ook het Nederlands team weten te bereiken. Ik weet zeker dat ik door hem altijd zo gedreven ben geweest, hij stimuleerde me altijd enorm. Dat ging zelfs zo ver, dat ik nog nooit mijn eigen voetbalschoenen heb hoeven poetsen: dat deed papa altijd voor me. Door hem heb ik nooit met vieze voetbalschoenen op het veld gestaan."

"Na zijn professionele carrière als ijshockeyer startte hij een eigen verzekeringskantoor aan huis. Maar toen hij op zijn 43ste een hartinfarct kreeg, verkocht hij de boel. Hij wilde minder gaan werken, meer dingen samen doen met mijn moeder, met ons. Hij stond vanaf dat moment anders in het leven.

Maar hij bleef tobben met zijn gezondheid. Acht jaar geleden kreeg hij problemen met zijn bloedvaten, hij had een aneurysma in zijn been. En net voor zijn 60ste verjaardag kreeg hij acute spierreuma. Hierdoor kon hij soms de drempel van de badkamer niet eens op. En toch bleef hij het ijs opgaan, zo'n enorme bikkel was het. Gelukkig kreeg hij medicijnen voor zijn ziekte, wat het draaglijker maakte. Maar waarschijnlijk heeft dit wel zijn immuunsysteem dusdanig aangetast, dat het hem nu fataal is geworden."

"Hij was heel voorzichtig, hij wist als geen ander dat hij extra goed moest opletten toen corona in Nederland opdook. Daarom is hij vanaf het begin al gelijk thuis gaan werken en ging hij niet meer naar feesten of andere bijeenkomsten. Zoals altijd ging hij nog wel elke woensdag samen met mijn moeder boodschappen doen. Maar sinds maart bleef hij dan op het parkeerterrein in de auto zitten. Wij hebben hem vanaf toen ook niet meer geknuffeld of gekust. Het was echt zijn grootste nachtmerrie om corona te krijgen, om op zijn buik op de ic terecht te komen. Wij weten nu waarom."

"Begin oktober is hij ziek geworden. Toen riep hij nog: het is geen corona hoor, gewoon een griepje. Dat dacht hij echt. Maar vanaf het moment dat hij op bed is gaan liggen, is het steeds slechter gegaan. Mijn moeder drong al snel aan op een test, maar die kon pas vijf dagen later worden afgenomen. Uiteindelijk werd op maandag een test gedaan, en moesten we na twee dagen zelf bellen voor de uitslag, aangezien we nog steeds niets hadden gehoord. Helaas bleek hij toch corona te hebben en werd hij twee dagen later al opgenomen in het ziekenhuis.

Als het aan de verpleegkundigen had gelegen, was hij die eerste dag al naar de intensive care gebracht, maar mijn vader wilde dat echt niet. Pas als er echt geen andere optie meer zou zijn, zou hij gaan. Dat bleek in de nacht van woensdag op donderdag het geval: hij is zonder dat wij het wisten aan de beademing gelegd, in coma gebracht. Dat zit vooral mijn moeder nog steeds dwars: we willen weten of hij bij bewustzijn was op dat moment, of hij heel die weg naar de ic alleen is geweest. We weten namelijk maar al te goed hoe angstig hij dan moet zijn geweest."

"Op de ic hebben we hem veel bezocht, je mocht er elke dag met twee mensen naartoe, twee keer per dag een uurtje. Elf dagen lang hebben we hem daar op zijn buik zien liggen, het ging zo slecht dat hij niet kon worden gedraaid. Zijn lichaam was tegen van alles aan het vechten, en uiteindelijk stopten zijn nieren ermee en werd ook nog eens een extra bacterie in zijn lichaam gevonden. Op zondagavond werd ons verteld dat ze niets meer konden doen en dat ze de behandeling moesten stoppen.

We moesten afscheid gaan nemen, wat ontzettend moeilijk was. Je kunt hem aanraken, door zijn haren wrijven, maar verder kun je niets. De artsen hebben hem op het laatste moment voor mijn moeder, mijn zus en mij nog wel op zijn rug gedraaid, zodat we hem konden zien. Toen dat gebeurde, zag ik meteen dat het zuurstofgehalte in zijn bloed zakte. De apparatuur werd afgesloten en hij heeft nog niet één keer zelfstandig kunnen ademen. Zijn lichaam was echt op."

"Ik moet nu mijn lieve vader gaan missen, die er altijd voor mij is geweest. Ik besef dat nog niet, dat zal ook nog even duren. Wel ben ik blij dat mijn vader zijn eerste kleinkind nog heeft mogen ontmoeten, wat was hij trots op mijn nichtje. Haar geboorte is het enige mooie wat 2020 ons heeft gebracht. Dat brengt ons ook nu, in deze rotperiode, veel vrolijkheid.

Maar als ik voor mezelf spreek, vind ik het op dit moment het moeilijkste dat ik mijn moeder zo verdrietig zie. Ze is naast haar man ook haar allerbeste maatje verloren, ze waren echt altijd samen. En wat we ook doen, hoeveel we haar ook knuffelen of troosten, de leegte die zij voelt, zullen wij nooit op kunnen vullen. Dat is echt heel zwaar om te beseffen.

Wrang is het ook dat mijn vader deze winter zou gaan beginnen aan zijn grote hobby. Hij verzamelde al vijftien jaar modeltreintjes en alle spullen die daarbij horen, we gaven het hem elk jaar cadeau. Zodra wij geen ruimtes meer nodig hadden in het huis, nu dus, zou hij alles op gaan bouwen. De hele garage staat nu vol, maar hij heeft er nooit een dag van kunnen genieten."