'Mijn moeder werd maar 58 jaar, maar heeft alles uit haar leven gehaald'

Dochter Kyra (27):

"Toen een aantal jaar geleden mijn relatie voorbij ging, vroeg mijn moeder waarom ik niet weer gezellig thuis kwam wonen. Dat heb ik gedaan. Een geweldige beslissing. Elke dag was een feest. Ze was niet alleen mijn moeder, maar ook mijn beste vriendin. 

Mama is maar 58 jaar geworden. Haar eigen vader en moeder leven nog. Veel te jong, maar ze heeft alles uit het leven gehaald. Haar motto was: Je bent nooit te oud om te leren. Ze was een groot voorbeeld voor mij.

Zo ging ze op haar 34ste een studie Sociaal Pedagogisch Werk doen, terwijl ze drie jonge kinderen had. Twee jaar geleden ging ze op motorles om een langgekoesterde droom in vervulling te brengen.  Ze kocht een Harley zodat ze samen met mijn vader kon gaan rijden. Later volgde ze ook nog een Engelse cursus en ging ze op gitaarles. Ze was altijd bezig."

"Mijn moeder is 21 jaar lang activiteitenbegeleidster geweest in meerdere verpleeghuizen. Ze organiseerde allerlei activiteiten voor de bewoners. Knutselen, feestjes, gymlessen, spelletjesmiddagen, ze verzon altijd weer iets nieuws, zo creatief als ze was. Ook organiseerde ze elk jaar het sinterklaasfeest. Mijn vader was dan Sinterklaas, de kinderen mochten de pieten spelen. Dat was een geweldige tijd. 

Sinds twee jaar was ze werkzaam bij woonzorgcentrum Gaza in Harmelen, de plek waar ze is geboren en tot het laatst heeft gewoond.

Hoe ze corona heeft opgelopen? Natuurlijk spookte die vraag, vooral in het begin, door je hoofd. We hebben daar met het gezin ook veel over gesproken. Er zijn zoveel mogelijkheden te bedenken, maar helaas zullen wij net als vele anderen nooit antwoord krijgen op deze vraag. 

En wat heeft het voor zin? Je kunt de tijd niet terugdraaien. Hoe het ook is gegaan, het is nooit met opzet gebeurd. Het is dat vreselijke virus. We zullen er ook nooit achterkomen en we krijgen onze moeder er niet mee terug. Daarom hebben we die vraag losgelaten."

"In de week van 16 maart kreeg mama haar eerste symptomen. Het was in de tijd dat premier Rutte zijn eerste persconferenties gaf. Het begon met een blaasontsteking. We dachten niet direct aan corona. Ze was zelf altijd heel nuchter. Nu ook. Het was vast een griepje, het zou wel weer over gaan. De dag voordat ze ziek werd, had ze haar motor nog rijklaar gemaakt voor een nieuw seizoen.

Mijn moeder was licht astmatisch, maar verder heel gezond. Ze had pufjes voor haar astma en kreeg extra pufjes tegen de hoestbuien. Het ging wat beter, maar na het weekend begon ze zich steeds slechter te voelen. De pufjes hielpen niet meer, dus hebben we woensdag toch weer de huisarts gebeld. Het zuurstofgehalte in haar bloed was zo laag, dat ze met gierende banden naar het Sint Antonius ziekenhuis in Nieuwegein is overgebracht.

Een dag later hoorden we pas dat het corona was. Voor mijn moeder was dat gek genoeg eerder een opluchting; dan hoefde ze daar niet meer bang voor te zijn. Nu weten we wel beter."

"Het verdrietige is dat ons hele gezin, mijn broer woont ook nog thuis, in quarantaine moest. We konden haar dus niet bezoeken. Mijn oudste broer en zijn vriendin, die samen met hun kinderen vlakbij wonen, deden de boodschappen en lieten hondje Olly uit.

Mijn moeder moest aan het zuurstof: haar zuurstofgehalte ging hard achteruit. De eerste dagen lag ze op een gewone afdeling en leek het snel wat beter te gaan. Toen sloeg de corona weer keihard toe. Het is zo’n roekeloos virus. Doodeng.

Maandag de 30ste moest ze toch naar de ic. Mijn neef en zijn vrouw hebben toen zelfs nog met haar gefacetimed om te vertellen dat ze een kindje verwachten. Daar was ze nog zo blij mee. Een week later werd ze in coma gebracht en beademd. De strijd werd haar te zwaar. Op maandag 13 april werd onze grootste angst werkelijkheid. Haar longen waren samengekleefd en haar organen hadden het een voor een opgegeven. Artsen konden haar niet meer redden."

"Met het hele gezin zaten we om haar bed toen ze haar laatste adem uitblies. Ik hield samen met mijn vader haar hand vast. Op een gegeven moment was ze overleden - tenminste, dat dachten we - maar haar hart klopte nog wel. Het was het bewijs; haar hart klopte tot het laatst voor anderen, maar had geen kracht meer voor haarzelf.

We hebben het de artsen gevraagd: stel dat we sneller hadden opgetreden en meteen naar het ziekenhuis waren gegaan, had ze het dan wel overleefd? De artsen zeggen van niet. Zodra corona in het lichaam zit, gaat het virus zijn eigen gang."

"Haar afscheid was prachtig. Het hele dorp was uitgelopen. En voor de deur van ons huis gaf de gitaarlerares een laatste eerbetoon aan mama op haar eigen gitaar.

We missen haar vreselijk, maar mama zou niet willen dat we ons hele leven lang zouden treuren. We moeten alles uit het leven halen, net als zij altijd heeft gedaan. Dat zal absoluut niet altijd makkelijk zijn, maar met elkaar gaan we dat wel proberen. We zullen haar trots maken."