'Dat ik 25 jaar ben en opeens geen moeder meer heb, is heel onwerkelijk'

Haar zoon Geert:

"Ik woon nog thuis, op het platteland. En bij ons is de regel altijd: wie het eerste thuis is, die kookt. Het huishouden deden we dan ook altijd met z'n drieën: mijn vader, moeder en ik.

Nu mijn moeder er niet meer is, doen we het met z'n tweetjes. Dat gaat goed hoor, het dagelijkse leven pakken we wel weer op, daarin redden we het wel.

Maar dat zij er als mens niet meer is in huis, dat is een enorm gemis. En dat ik 25 jaar ben en nu opeens al geen moeder meer heb, is gewoon heel onwerkelijk."

"Het begon allemaal halverwege december, toen mijn moeder vanwege hartklachten naar het ziekenhuis moest. Ze bleek boezemfibrilleren te hebben, een veelvoorkomende hartritmestoornis. Tijdens die opname kreeg ze nog een coronatest, omdat ma ook in contact was geweest met mensen die nog wachtten op een uitslag van een coronatest. Gelukkig was haar uitslag negatief en mocht ze na een nachtje in het ziekenhuis weer naar huis.

Thuis zou het beter moeten gaan met haar, maar dat ging het helaas niet. Ze bleef koortsig, kreeg last van haar longen, en daarom belden we de huisarts. De klachten zouden bij haar hartritmestoornis kunnen horen, maar de huisarts stond erop dat het ze weer een coronatest zou doen.

Dit keer was de uitslag wel positief, waar ze erg boos over was. Het betekende namelijk dat mijn moeder corona vanuit het ziekenhuis - waar op dat moment een uitbraak was - had meegenomen naar huis."

"Thuis ging het steeds slechter, dus ze moest helaas weer opgenomen worden in hetzelfde ziekenhuis, dit keer op de corona-afdeling. Mijn vader en ik mochten er niet naartoe, wij waren aangestoken door mijn moeder en ook besmet geraakt met corona. Vanuit het ziekenhuis kregen we al snel een telefoontje dat ze beademd moest worden en naar de intensive care van het Martini Ziekenhuis in Groningen werd overgebracht. Nog geen half uur daarvoor had mijn moeder nog contact gehad met mijn vader. Ze vertelde dat ze zo'n mooi uitzicht had op de A7 vanuit haar ziekenhuisbed. Toen dachten we nog: gelukkig gaat het goedkomen met haar hart, dat coronagedoe zal dan ook wel goedkomen.

Maar niets was minder waar. De artsen vertelden ons namelijk dat de situatie van mijn moeder vrij bijzonder was. Na veel verschillende onderzoeken en echo's kwamen ze er achter dat ze corona had in haar hart. Erg zeldzaam, op dat moment was dat nog maar zes keer voorgekomen in heel Nederland. De artsen waren duidelijk tegen ons: 'We weten niet wat dit is, maar wij gaan ons uiterste best doen.'

Ze zochten gelijk contact met andere artsen in heel Nederland die mogelijk verstand van de situatie hadden en ze probeerden van alles."

"Wij mochten na een lange quarantaine ook eindelijk weer op bezoek. We gingen vol spanning naar de intensive care in Groningen, waar ze op dat moment al enige tijd lag. We waren volledig ingepakt en gedesinfecteerd toen we naar binnen mochten. De verpleegkundige gaf ons daar een hand, wat we inmiddels bijzonder vonden. Maar we waren zo goed beschermd, dat dat natuurlijk gewoon kon daar.

We liepen naar binnen en ik vond het heel beangstigend wat ik toen allemaal zag. Rechts lag iemand met zijn ogen open en een buis door zijn keel, hij staarde naar het plafond. Aan de andere kant lag nog iemand. Verder in de zaal zagen we alleen maar een bult liggen onder een deken, die persoon lag kennelijk op zijn buik aan de beademing. Ja, er stonden wel schotjes tussen de patiënten, maar ik kon overal overheen kijken. 

Alles stond zo dicht op elkaar, bed aan bed, en helemaal achterin lag mijn moeder. Ze had een buisje in haar keel en was een beetje wakker. Wat je dan zegt? Ik weet het eigenlijk niet meer, het was allemaal zo overweldigend. Je ziet wel eens in films of documentaires een operatiekamer, maar dat stelde echt niets voor bij wat ik zag op die corona-ic.

In de tijd dat we op de ic waren, begon mijn moeder opeens te schudden. Ik werd helemaal bleek, kon nauwelijks staan. De verpleegkundigen waren er gelukkig snel bij en brachten haar weer bij kennis. Ze werd onderzocht, maar het bleek gelukkig maar een incident te zijn. Wat hoopte ik dat het goed zou komen met haar, en dat ze snel van die vervelende plek weg mocht."

"Dat wilde ze zelf ook graag, want omdat mijn moeder zorgdeskundige van beroep was, wist ze precies welke piepjes wat betekenden. Dus als er iemand overleed naast haar in die ruimte, dan hoorde ze dat gelijk. Dat is helaas een paar keer gebeurd, en dat zorgde voor enorm veel stress bij haar. Daarnaast had mijn moeder al negatieve gevoelens bij een ic, omdat mijn neef op die plek is overleden na een auto-ongeluk. 

Gelukkig mocht ze na verloop van tijd naar een eigen kamer op een gewone intensive care. Omdat wij op het platteland wonen, wilde mijn moeder daarnaast graag naar buiten kunnen kijken. Het was geweldig dat het zorgpersoneel uiteindelijk een plekje bij het raam had geregeld, dat deed haar mentaal heel veel goed. Eindelijk was ze van die verschrikkelijke ruimte af. 

We hebben toen even kunnen praten samen. Over de nieuwe auto bijvoorbeeld, die ze samen met mijn vader had uitgezocht voordat ze ziek werd. En over de overkapping waaraan mijn vader en ik aan het klussen waren. We praatten over ditjes en datjes, totaal niet over het feit dat het misschien fout zou aflopen met haar.

Die signalen waren er ook niet, omdat het elke keer beter met haar leek te gaan. Helaas duurde dat steeds tien dagen, waarna het weer bergafwaarts ging."

"Uiteindelijk ging het zelfs zo slecht, dat mijn vader gebeld werd om naar het ziekenhuis te komen. De beademingsbuis moest er weer in, en als hij zou komen, konden mijn vader en moeder nog snel een laatste gesprek hebben. Op het moment dat mijn vader de kamer binnenkwam, zat de buis helaas al in haar mond. Mijn moeder had blijkbaar aangegeven dat het niet meer ging, waardoor de artsen snel de beademing zijn gestart.

Als ik mijn moeder een beetje ken, bedoelde ze te zeggen dat het écht niet meer ging. Dat het klaar was voor haar. 'Zet er maar een spuit in', moest ze gedacht hebben. Ze lag namelijk al weken in het ziekenhuis. De kerst had ze niet meegemaakt, oud en nieuw niet. Ze kon niet meer.

Natuurlijk vond mijn vader het vervelend dat hij haar niet meer kon spreken, maar het was niet anders, de artsen deden het om mijn moeder te redden."

"Maar helaas ging dat niet meer, het ging steeds slechter met mijn moeder en uiteindelijk kregen we een telefoontje van de arts: 'Kom maar naar het ziekenhuis, het gaat niet meer goedkomen'. We moesten kiezen wie mijn moeder nog zou mogen zien, voordat ze zou komen te overlijden, want de kans op overleven was lager dan één procent. Toen was het echt duidelijk dat het einde verhaal zou zijn.

Wat vond ik het fijn dat de artsen en verpleegkundigen toen zo lief en menselijk voor ons waren. Ook al mocht het niet, ze sloegen gewoon een arm ons heen. Ik ben er 100 procent van overtuigd dat ze ondanks de zeldzame situatie alles hebben gedaan om mijn moeder beter te maken. 

Maar het virus had zo veel littekens en schade aan het hart veroorzaakt, dat ze niet meer te redden was. Mijn moeder is op 30 januari, in het bijzijn van mijn vader, oom, tante, de dominee en ik, overleden aan de gevolgen van corona."

"Na het overlijden van mijn moeder hebben we meer dan zeshonderd kaarten gekregen, vooral vanuit haar werk. Ze werkte als kraamdeskundige en heeft bijna alle protocollen in de kraamzorg geschreven en gemaakt. Als kraamverzorgende heeft ze zelf meer dan duizend kinderen op de wereld gezet of daaraan meegeholpen. Daar ben ik erg trots op.

Ze was daarnaast erg geliefd, meer dan vijftienhonderd namen stonden er op de kaarten, vanuit het hele land, vanuit allerlei ziekenhuizen. Dat heeft ons veel goeds gedaan. Vanuit haar werk hebben we ook nog een boom gekregen die nu bij ons in de tuin staat. Hij zal altijd bloeien rond mijn moeders verjaardag."

"Mijn vader is trouwens nog steeds herstellende van corona. Dankzij bloedverdunners en een pufje is hij er nog goed vanaf gekomen. Deze week is hij weer begonnen met werken, om maar weer door te gaan.

Dat is ook wat ik moet: gewoon weer door. Al ben ik verdrietig, ik heb het wel een plekje kunnen geven. Misschien ook wel omdat ik al veel meegemaakt heb in het leven: mijn neef is overleden, mijn nicht ook. Al mijn opa's en oma's zijn er niet meer. Daarom heb ik ook echt het besef dat ik juist door moet met het leven. En ik hou me eraan vast dat mijn moeder dat ook gewild zou hebben, ondanks het enorme gemis."